Aileme sürpriz yapmak için eve erken döndüm. Ama bulduğum şey, 9 yaşındaki kızımın ağlayarak yerleri sildiğiydi. Kayınvalidemin söylediği tek bir cümle ise her şeyin yıkılmaya başlamasına yetti.

Eve planladığımdan erken döndüm. Bir gün önce.

Ani bir sorun çıktığı için değil, yorgun olduğum için de değil. Eve döndüm çünkü evimi özlemiştim. Sabahları küçük mutfağımızdaki kızarmış ekmek kokusunu özlemiştim. Issa’nın koridorda koşarken hâlâ uykulu sesiyle “Anne!” diye bağıran küçük adımlarını özlemiştim. Onlara küçük bir sürpriz yapmak istedim. Basit bir mutluluk. Çünkü iş beni bir yerden bir yere sürüklese de bu aileyi bir arada tutmak için sürekli çabalıyordum.

Benim adım Mariane. Büyük bir şirkette bölge müdürüyüm. Hayatım uçuş saatleri, sözleşmeler ve geceye kadar uzayan toplantılarla ölçülüyor. Kocam Gary iyi bir adam. Hatta fazla iyi. Bazen onun bu iyiliğinin, sorumluluktan kaçmanın başka bir yoluna dönüşüp dönüşmediğini düşünüyorum. Neredeyse her şeyi annesi Pacita Hanım’a göre karar verir. Kız kardeşi Rona ise bu evde sanki gerçek sahibi oymuş gibi yaşar.

Oysa bu evi ben aldım.

O zamanlar onların burada yaşamasına izin vermenin doğru karar olduğunu düşünmüştüm. Ben seyahatteyken Gary yalnız kalmazdı. Issa’ya bakacak biri olurdu. Ailenin, insanların birbirini koruduğu bir yer olduğuna inanmıştım.

Ben böyle sanmıştım.

Singapur seyahatimin bir hafta sürmesi gerekiyordu ama işler erken bitti. Dönüş uçağını öne aldığımda Gary’yi aramadım. Yüzündeki şaşkınlığı görmek istiyordum. Issa’nın koşup bana sarılmasını istiyordum. Valizimde uzun zamandır istediği bir Lego seti ve birkaç çikolata vardı. Onları herkesle paylaşacağını biliyordum çünkü Issa böyle bir çocuktu: iyi kalpli ve hep başkalarını düşünen biri.

Cuma öğleden sonra evimizin önünde durdum.