Fazla sessizdi.

Rona’nın arabası her zamanki gibi çapraz park edilmişti. Topuklu ayakkabıları verandaya atılmıştı, Pacita Hanım’ın terliklerinin yanına. Kendi anahtarımla kapıyı açtım ve bir anda yabancılaşmış gibi hissettiren tanıdık eve girdim.

İçerisi çok soğuktu. Klima sonuna kadar açıktı. Salondan hafif, umursamaz kahkahalar geliyordu. Olduğum yerde durakladım.

“Bu pasta çok güzelmiş anne.”

“Evet ama yanında meyve suyu olsa daha iyi olurdu. Git kızı çağır.”

Salona girmedim. Eşyalarımı bırakmak için doğrudan mutfağa yöneldim. Ama kısa koridorda birkaç adım atar atmaz dünyam sessizce yıkıldı.

Uyarısız.

Gürültüsüz.

Issa oradaydı.

Soğuk zeminin üzerine eğilmişti, başı öndeydi. Elinde suya bulanmış bir bez vardı. Fayanslardaki çikolata lekesi neredeyse tamamen çıkmıştı ama o hâlâ siliyordu. Sanki bir saniyeliğine bile dursa korkunç bir şey olacakmış gibi.

Küçük elleri kıpkırmızıydı, titriyordu. İnce omuzları, içine bastırdığı her nefeste sarsılıyordu. Issa ağlıyordu ama sesli ağlamaya cesaret edemiyordu. Gözyaşları yere düşüyor, bezin suyuna karışıyordu. Üzerinde eski, solmuş kıyafetler vardı. Ben onların çoktan atıldığını sanıyordum. Dizlerinde hâlâ iyileşmemiş sıyrıklar vardı.

Orada öylece kaldım.

Hareket edemedim.

Salondan, dondurma bardağına çarpan kaşığın net ve acımasız sesi duyuldu. Pacita Hanım dönüp beni gördü. Şaşırmadı. Sadece kaşını hafifçe kaldırdı. Sanki gelişim zamansız bir rahatsızlıkmış gibi.

“Erken mi geldin?”

Hemen cevap vermedim. Hâlâ Issa’ya bakıyordum. Büyükannesinin sesini duyup beni orada görünce gözleri korkuyla açıldı. Hemen başını eğdi ve yeri daha hızlı silmeye başladı.

“Anne…” Sesi kırılmıştı, zar zor duyuluyordu.

Rona elinde hâlâ dondurma bardağıyla güldü.

“Alt tarafı çocuk. Bir şey döktüyse temizleyecek tabii.”

Pacita Hanım kaşığı sakince bıraktı.

“Bana öyle bakma. Sadece terbiye ediyorum. Bir çocuk korkmayı öğrenmezse, büyüyünce asi olur.”

Gary onların arkasında ayakta duruyordu. Bana baktı. Issa’ya baktı. Sonra başını eğdi.

Sessizce.

İşte o anda, uzun zamandır görmezden gelmeye çalıştığım gerçek sonunda ortaya çıktı.

Bu basit bir yanlış anlaşılma değildi.

Bu bir düzendi.

Ve kızım, benim bütün emeğimle kurduğum evin içinde bu düzenin altında eziliyordu.

Yanına yaklaştım. Yavaşça. Her adım, zemine düşen bir hüküm gibi yankılanıyordu.

Issa’nın önünde diz çöktüm ve bezi dikkatle ellerinden aldım. Avuçları buz gibiydi.

“Artık kalk, Issa.”

Titreyerek ayağa kalktı. Ona sıkıca sarıldım. Issa çok uzun zamandır ilk kez hıçkırarak ağlamaya başladı. İçinde fazla uzun süre tutulmuş bir ağlayıştı bu. Yıkılan bir baraj gibi patladı.

Başımı kaldırdım.

Gözlerim Pacita Hanım’ın gözlerine kilitlendi.

Ve o anda, o henüz bilmiyordu…

Ama o evdeki her şey artık değişmeye başlayacaktı.