Komşu Yakup’tan Çektikleri

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ben Fatma. 45 yaşında, dul bir kadınım. Hayat bana hiç cömert davranmadı. Yoksulluğun, yalnızlığın, en kötüsü de çaresizliğin ne demek olduğunu çok iyi bilirim. Ama her şeyin bir sınırı varmış. Bunu, komşum Yakup yüzünden öğrendim. Eşim öldüğünde daha otuz dokuz yaşındaydım. İki çocuğum vardı ama biri evlenip gitti, diğeri çalışmak için başka şehre taşındı. Geriye, dört duvar arasında yalnız kalan ben kaldım. Günlerimi ev temizliğine giderek geçiriyor, akşam olunca televizyonun karşısında uyuyakalıyordum. Yan komşum Yakup, ellili yaşlarında, dul bir adamdı. Mahallede herkes ona “ağırbaşlı, yardımsever” derdi. İlk zamanlar iyi bir komşu gibi davranıyordu. Çarşıdan dönerken yükümü taşımaya yardım eder, bazen hal hatır sorardı. Ama zamanla o sorular değişti. “Fatma, kadın kısmı böyle yalnız kalmaz.” “Baksana, evde tamir edilecek şeylerin var. Erkek eli değmeli.” “Bak, ben sana sahip çıkayım, sen de bana.” Önce hafife aldım. Ne de olsa insanlar konuşur, sonra unutur diye düşündüm. Ama Yakup unutmuyordu. Kapımı çalmaya başladı. “Çay demledim, gel iki laf edelim.” “Bugün çok güzel olmuşsun, Fatma.” Bir gün, akşam vakti temizlikten dönüyordum. Yorgundum, açtım, bir an önce eve girip ayaklarımı uzatmak istiyordum. Kapıyı açtım, içeri adımımı attım ve tam kapıyı kapatırken bir elin kapıyı tuttuğunu hissettim.

: Yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı. “Kaç kere söyledim, Fatma? Yalnız başına olmaz bu işler. Sana zarar gelmesini istemem.” Kalbim yerinden fırlayacak gibi attı. “Defol git!” diye bağırdım ama o hâlâ kapıyı zorlamaya çalışıyordu. O an ne oldu bilmiyorum. Belki içimde yıllardır bastırdığım korkuların isyanıydı, belki de artık susmak istemediğim için… Ama var gücümle ittim onu. Dengesini kaybedip düştü. Mahallede bir sessizlik oldu. Herkes camlara koştu. Kadınlar, fısıltılarla konuşmaya başladı. Yakup, hırsla ayağa kalktı. Ama bu sefer ben korkmadım. Kapımın önünde durup gözlerimi ona diktim: “Bir daha kapıma gelirsen seni polise veririm. Seni herkesin içinde rezil ederim. Ben yalnızım ama çaresiz değilim, Yakup!” O gece mahallede herkes fısıldaştı. Kimileri bana “Dul kadın, dikkatli ol” dedi, kimileri başını çevirdi. Ama ben umursamadım. Çünkü o gece, hayatımda ilk kez korkmadan haykırmıştım. Ve anladım ki, bir kadının en büyük gücü, kendi sesidir. O günden sonra Yakup sokağın başını bile dönemez oldu. Ama ben, geceleri kapımı kilitlerken artık korkarak değil, gururla kilitliyordum. Çünkü kimse beni çaresiz bir kadın olarak görmeye cesaret edemeyecekti. Ve en önemlisi… Ben artık kendi sesimi bulmuştum.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.