Nermin, kayınvalidesi Gülseren Hanım’ın getirdiği altı kutu pahalı bebek mamasını, eşi Emre’nin gözlerinin önünde çöp kutusuna boşalttı. O sırada dört aylık Asil beşikte ağlıyor, Emre ise “Seni asla affetmeyeceğim!” diye bağırıyordu.

İstanbul’un lüks bir sitesindeki o parlak apartman dairesinin mutfağında birkaç saniyeliğine her şey dondu. Mermer tezgâha saçılan beyaz toz, çöp kutusuna düşen metal kutuların sesi, bebeğin huzursuz ağlaması ve Emre’nin kızarmış yüzü… Sanki evin duvarlarında saklanan bir çatlak bir anda ortaya çıkmıştı.

Birkaç saat önce mutfak garip bir şekilde düzenliydi. Baharat kavanozları Gülseren Hanım tarafından kendi düzenine göre hizalanmış, çaydanlık Nermin’in asla koymayacağı bir köşeye taşınmış, küçük bir dua tabağı bile yer değiştirilmişti. Gülseren Hanım her gelişinde “yardım etmeye” gelirdi ama her seferinde Nermin’e bu evin onun değil, kendi alanı olduğu hissini bırakırdı.

Asil doğduğundan beri bu ziyaretler bir sınav gibi olmuştu.

—Bebeği böyle tutma, boynu zarar görür.

—Bu kadar sık emzirme, çocuk alışkanlık yapar.

—Senin sütün yetmiyor olabilir, o yüzden sürekli ağlıyor.

—Anne olmak sadece sevgi değil, beceri ister.

Emre çoğu zaman sessiz kalırdı. “Annem böyledir” der, konuyu kapatırdı. Ama Nermin, sessizliğin bile taraf tuttuğunu biliyordu.

O gün Gülseren Hanım, pahalı deri çantasını mutfak tezgâhına koydu. Altın bilezikleri şıkırdarken yüzünde her zamanki o tatlı ama buyurgan gülümseme vardı.

—Eğer çocuğu doğru düzgün besleyemiyorsan söyle, ben hallederim.

Nermin bebeğini daha sıkı sardı.

Gülseren Hanım çantasından altı parlak kutu çıkardı. Üzerlerinde yabancı yazılar ve aceleyle yapıştırılmış Türkçe etiketler vardı: “İthal premium bebek maması.”

—İstanbul’da herkes bunu bulamaz, dedi gururla. Almanya’dan özel getirtiyoruz. Büyük ailelerin çocukları bunu içiyor, o yüzden sakin ve sağlıklı oluyorlar.

—Gülseren Hanım, doktor Asil’in gayet sağlıklı olduğunu söyledi, dedi Nermin sakin ama net bir sesle.

Emre hemen araya girdi:

—Nermin, her şeye karşı çıkma. Annem uğraşıp getirmiş.

Gülseren Hanım’ın bakışlarında küçük bir zafer parladı.

—İyi anne, hatasını kabul edendir. Çocuğun ihtiyacı egodan büyüktür.

Bu söz Nermin’in içine keskin bir şey gibi saplandı. Doğumdan sonraki geceleri hatırladı; ateşler içinde bile bebeğini bırakmadığı anları… doktorun “gelişimi iyi” dediği günü… ve Gülseren Hanım’ın Asil’i yarım saat alıp geri getirdiğinde bebeğin uzun süre uyuduğu o anı… O zaman herkes “anneanne eli değdi” demişti. Ama Nermin’in içine ilk kez bir şüphe düşmüştü.

Gülseren Hanım gitmeden önce kutulardan birini açmaya çalıştı.

—Bu akşam başlarsınız. Bak, ağlaması kesilecek.

—Bugün değil, dedi Nermin.

—Neden? diye kaşlarını kaldırdı Gülseren Hanım.

—Önce doktora soracağım.

Gülseren Hanım Emre’ye dönüp güldü:

—Gördün mü? Artık çocuğa mama vermek için bile izin gerekiyor.

Emre’nin yüzü akşama doğru değişti. Asil’in ağlaması arttıkça sabrı azaldı.

—Yeter artık, dedi bir kutuyu alarak. Ben biberon hazırlayacağım.

—Hayır.

Nermin’in sesi sertti.

—Ne demek hayır? Çocuk aç.

—Bu mamayı içmeyecek.

—Delirdin mi sen? Bu kadar para verilmiş şeyi çöpe mi atacaksın?

Emre mutfağa yöneldi. Su ısıtmak için bir şeyler hazırlarken Nermin kutuyu elinden kaptı. Titriyordu ama gözleri kararlıydı. Kapağı açtı ve tüm tozu çöp kutusuna boşalttı.

—Nermin!

İkinci kutuyu aldı. Sonra üçüncüyü.

Emre onun bileğini tuttu.

—Ne yapıyorsun sen? Bu binlerce lira! Annenden özür dile!

Nermin cevap vermedi. Son kutuyu göğsüne bastırdı.

Emre dişlerini sıktı:

—Eğer çocuğa zarar verirsen, bunun hukuki sonuçları olur. Gerekirse velayet meselesi açarım. Beni suçlama.

Nermin ilk kez doğrudan onun gözlerinin içine baktı.

—Önce kutunun arkasını oku, Emre.

Emre alay etti ama sesinde ince bir tedirginlik vardı.

—Yeni oyun mu bu?

Nermin son kutuyu ona uzattı:

—Oku. Sonra kim haklı, karar ver.