10 yıl boyunca evi ve 2 çocuğu bakıp büyüttüm

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Elif elindeki vişne şerbeti sürahisini havada tuttu, olduğu yerde kaldı. Akşam sofrası aynıydı: fırından yeni çıkmış zeytinyağlılar, çocukların okul çantaları koltuğun yanında, açık televizyonun kimsenin izlemediği ışığı… Ama Elif’in içinde bir şey sessizce kırıldı. On yıldır evliydiler. On yıl boyunca Elif, muhasebe ofisindeki işini Mert “şirket büyüyene kadar geçici” dediği için bırakmıştı. On yıl boyunca İstanbul Kadıköy’deki evlerinde herkesten önce uyanmıştı: kahvaltılar, okul hazırlıkları, veli toplantıları, faturalar, market alışverişleri, ilaçlar, Mert’in annesinin randevuları, elektrik, su, doğalgaz, internet… Hepsi onun elinden geçiyordu ama hiçbirinin adı onun üzerine yazılmıyordu. —Ben de katkı sağlıyorum —dedi Elif, sesi titreyerek. Mert kısa ve soğuk bir kahkaha attı. —Hayır Elif. Sen ev işi yapıyorsun. O katkı değil. Katkı para getirmektir. İki çocuk, 8 yaşındaki Deniz ve 6 yaşındaki Defne, son dilim börek için tartışmayı bıraktı. Elif gözlerini kaçırdı; gözyaşları görünmesin diye. —İşi sen istediğin için bıraktım. —Sana en mantıklı olanın bu olduğunu söyledim —dedi Mert—. Kendini mağdur gibi gösterme. Bu cümle Elif’i daha da derinden sarstı. Çünkü Mert öfkeli değil, önceden hazırlanmış gibi konuşuyordu. Üzerinde yeni bir gömlek, pahalı bir parfüm kokusu ve sürekli ters çevrilmiş telefonu vardı; sanki başka bir hayatı saklıyordu. Sonraki günlerde Elif her şeyi daha dikkatli izlemeye başladı. Mert geç geliyordu. Mesajlarını hızlıca siliyordu. Banyoya bile telefonla giriyordu. “Toplantı vardı”, “yoruldum”, “abartıyorsun” diyordu. Ama Elif bağırmadı. Çünkü yıllarca bir evi bütçeyle yöneten biri şunu bilirdi: Bir hesap tutmuyorsa bağırılmaz, kontrol edilir. Bir gece çocuklar uyurken çalışma odasından karton aramak için geçti. Mert’in bilgisayarı açık kalmıştı. Ekranda bir tablo vardı. Başlık Elif’in içini soğuttu: “Eşimin karşılaması gereken giderler” Satırları okudukça nefesi daraldı: kira payı, market, okul masrafları, faturalar, sağlık sigortası, ulaşım… Sanki Elif evde yaşayan bir “yük” gibi hesaplanmıştı. En altta sarı renkle işaretlenmiş bir cümle vardı: “Ödeyemezse evden çıkmak zorunda kalacak.” Elif’in göğsü sıkıştı. Sonra başka bir sekme gördü. “Yeni plan” Açtı. Üstte bir isim vardı: Paola yerine “Pelin”. Ve yanında bir adres: aynı site içinde başka bir daire. Hazırlanmış, hesaplanmış yeni bir hayat… Elif daha hiçbir şey bilmiyorken onun yerine çoktan kurulmuş bir gelecek. O gece Elif ağlamadı. Mutfakta sabaha kadar sessizce oturdu. Mert sabah kahve almaya çıktığında Elif’in içinde tek bir şey netleşmişti: Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Peki sen olsan, o tabloyu gördüğünde ne yapardın: hemen yüzleşir miydin, yoksa gerçeğin tamamını öğrenmek için sessiz mi kalırdın?

: Elif her sabah olduğu gibi kahvaltıyı hazırladı. Menemen, kızarmış ekmek, çocuklar için meyve… Deniz ve Defne mutfağa inerken Mert aşağıya indi. Üzerinde özenli kıyafetleri, yüzünde her şeyi kontrol ettiğine inanan o rahatsız edici özgüven vardı. —Düşündüm —dedi, kahvesini doldururken—. O yüzde elli elli meselesini yazılı hale getirelim. Sonra sorun çıkmasın. Elif ona sadece kısa bir an baktı. —Olur. Mert başını kaldırdı, şaşırmıştı. Ağlamasını, itiraz etmesini, hatta yalvarmasını bekliyordu. Ama bu sakinliği beklemiyordu. —Güzel, anladığına sevindim —dedi, gülümsemesini geri takarak. Ama Elif artık “anlamıyordu”. Elif hesap yapıyordu. O gün üç telefon açtı. Birincisi, Kadıköy’de tanıdığı bir aile avukatınaydı. —Eşim her şeyi bölmek istiyor. Haklarımı tam olarak öğrenmek istiyorum —dedi Elif. İkincisi, yıllar önce Mert’in şirketinin ilk dönemlerinde ona defter tutmayı öğrettiği muhasebeciydi. —Eski banka hareketleri, sermaye girişleri ve kayıtlar lazım —dedi. Üçüncüsü annesinindi. —Anne, bana verdiğin düğün/ev peşinatı için gönderdiğin dekont hâlâ sende mi? Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. —Var kızım. Böyle şeyler saklanır. Elif gözlerini kapattı. Günler sonra ilk kez rahat nefes aldı. Bir hafta boyunca Elif dosyalar topladı. Bağırmadı. Telefonları karıştırmadı. Açıklama istemedi. Mert her gece yeni bahanelerle çıkarken, Elif eski klasörleri açtı, banka hareketlerini indirdi, sözleşmeleri fotoğrafladı. Ve unuttuğunu sandığı bir şey ortaya çıktı. Mert güneş paneli kurulum şirketini kurarken banka kredi vermemişti. Elif kefil olmuştu. Ayrıca kendi hesabından ilk aylarda vergi, maaş ve kira ödemelerini kapatmıştı. O zaman Mert şöyle demişti: —İmza at, Elif. Formalite bu. Sen olmasan ben yapamam. Elif güvenmişti. Ama belgede “formalite” yazmıyordu. Evlilik sona ermesi veya mal paylaşımı durumunda, yapılan finansal katkıların ve kefaletin şirkette ortaklık payı olarak değerlendirileceği yazıyordu. Elif aynı satırı üç kez okudu. Sonra gülümsedi ama bu bir sevinç değildi. Cuma akşamı Mert geç geldi. Elinde çiçek vardı. —Bak, o kadar da kötü biri değilim —dedi, Elif’i öpmeye çalışarak. Elif geri çekildi. —Konuşmamız lazım. Yemek masasında yemek yoktu. Sadece bej bir dosya duruyordu. Mert kaşlarını çattı. —Bu ne? —Senin istediğin o yüzde elli elli. Mert kendinden emin şekilde oturdu. —Nihayet büyümüşsün. Elif dosyayı açtı, çıktı alınmış tabloyu masaya koydu. Mert’in yüzü bir anda soldu. —Bunu nereden buldun? —Bilgisayarından. —Bu özel. —Benim hayatımı silmeye çalışmak da mı özel? Mert zorla güldü. —Pelin hiçbir şey değil. Sadece bir düşünceydi. —Aynı sitede bir daireyle mi? —dedi Elif—. Beni göndereceğin planla birlikte mi? Mert masaya vurdu. —Beni canavar gibi gösteremezsin! Elif bu kez şirket sözleşmesini çıkardı. —Gerek yok. Zaten her şeyi sen imzalamışsın. Mert sayfaları hızlıca okudu. Sonra ikinci sayfa. Üçüncü sayfada elleri titremeye başladı. —Bu olamaz. —Olur. —Sen şirkette çalışmadın. —Ben şirket ayakta kalırken evde nefes aldım. Mert öfke ve korku arasında sıkışmıştı. —Bunu yaparsan beni bitirirsin. Elif doğrudan gözlerine baktı. —Hayır Mert. Sadece senin istediğin gibi bölerim. O anda Mert’in telefonu masada titredi. Ekranda Pelin’den bir mesaj vardı: “Üst kattaki daireyi bizim için hazırladın mı?” Elif o an, gerçeğin henüz bitmediğini anladı. BÖLÜM 3 Mert telefonu kapmaya çalıştı ama Elif çoktan görmüştü. —Gördüğün gibi değil —dedi Mert, sesi çatlamıştı. Elif acı bir kahkaha attı. —Bunu hep derler… tam da gördüğün şey olduğunda. Pelin’den gelen mesaj sadece bir ihaneti değil, bütün planı ortaya çıkarıyordu: Elif’i kendi evinden “yüzde elli elli” bahanesiyle uzaklaştırmak, onu ekonomik olarak sıkıştırıp “çocuklar için en iyisi bu” dedirterek evden çıkarmak ve sonra aynı site içinde başka bir daireye Pelin’i yerleştirmek. Elif sanki bir “prosedür” gibi silinecekti. Mert odanın içinde gidip gelmeye başladı. —Kafam karışıktı… yalnız hissediyordum… Sen artık aynı değildin. Elif ona baktı. Sakinliği ürkütücüydü. —Tabii aynı değildim. Tanıştığın kadın hayalleri olan, çalışan, kendi parası olan bir kadındı. Sen onu “şirket büyüyene kadar” diye durdurdun. Sonra büyüdüğünde de ona yük dedin. Mert sustu. O sessizlik, özürlerinden daha gerçekti. Ertesi gün Elif avukata gitti. İntikam istemedi. Haklarını istedi. Kendi hesabından yapılan peşinat ödemelerini, banka transferlerini, yıllarca ev için yaptığı harcamaları, kefalet belgelerini, şirket sözleşmesini ve Mert’in onu evden çıkarmak için hazırladığı tabloyu tek tek sundu. Mert tebligatı alınca tavrını değiştirmeye çalıştı. Çiçeklerle, hediyelerle geldi. —Terapiye gidelim —dedi—. Aileyi yıkmayalım. Elif Valeria’nın çantasını hazırlarken başını bile kaldırmadı. —Aileyi Excel’de benim çıkış planımı yazdığın gün bitirdin. Mert ağladı. Belki pişmanlıktan. Belki korkudan. Belki de kontrolü kaybettiğini ilk kez gerçekten anladığı için. Nihai anlaşma onun beklediği gibi olmadı. Ev, Elif ve çocukların adına korundu. Mert, Elif’in şirkete yaptığı katkıları yasal olarak kabul etmek ve onun yıllarca ücretsiz taşıdığı emeğin karşılığını ödemek zorunda kaldı. Nafaka, velayet ve ziyaret düzeni netleşti. Pelin ise tüm plandan kayboldu; Elif bunun utanç mı yoksa paranın yetmemesi mi olduğunu hiç öğrenmedi. Üç ay sonra boşanma imzalandı. Mahkemede bağırış yoktu. Sahne yoktu. Elif gözleri kızarmış halde çıktı ama sırtı dimdikti. Annesi dışarıda onu bekliyordu, plastik bardakta Türk kahvesiyle. —İyi misin kızım? Elif derin nefes aldı. —Henüz değil… ama artık kendi tarafımdayım. Yavaş yavaş tekrar çalışmaya başladı. Önce bir komşunun hesaplarını düzenleyerek, sonra kadınlara eşlerinin imzalattığı belgeleri, farkında olmadan aldıkları borçları ve yıllarca görünmeyen emeklerinin haklarını anlatarak… Birçok kadın utanarak şunu diyordu: —Ben çalışmıyorum ki… Elif hep aynı cevabı veriyordu: —Çalışıyorsun. Sadece sana emeğinin para etmediğini söylemişler. Mert çocuklarını görmeye devam etti. Bazen eve geldiğinde salonu izliyor, sanki kendisinin yok etmeye çalıştığı bir hayatı özlüyormuş gibi bakıyordu. Bir gün Elif’e dedi ki: —Çok değiştin. Elif hafifçe gülümsedi. —Değişmedim. Sadece seni büyük hissettirmek için kendimi küçültmeyi bıraktım. Mert cevap veremedi. Ve bu, 10 yıl içinde Elif’in ilk kez bir şey açıklamak zorunda kalmadan özgür hissettiği andı. Peki sence Elif sonuna kadar gitmekte haklı mıydı, yoksa çocuklar için affetmeli miydi?

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.