14 yaşındaki kızım, derste rahmetli babasını savunduğu için disiplin cezası aldığında, okul yönetimiyle bir kez daha kavga edeceğimi düşünmüştüm. Ertesi sabah tüm kasabanın; kızımın kimsenin alay konusu etmesine izin vermediği o adamı hatırlamak zorunda kalacağından haberim yoktu.

Geçen hafta okul beni görüşmeye çağırdı. Gökçe, ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemiş, gözlerini yere dikmiş bir halde yanımda oturuyordu.

“Tam olarak ne oldu?” diye sordum.

Öğretmeni iç geçirdi. “Başka bir öğrenci duyarsız bir yorum yaptı, Gökçe de bağırarak ve sandalyesini devirerek tepki gösterdi.”

Gökçe o an başını kaldırdı. Yüzü ağlamaktan leke leke olmuştu.

Müdür yardımcısı boğazını temizledi. “Diğer öğrenciye ayrı bir disiplin süreci işletiliyor. Gökçe ise sınıfın huzurunu bozduğu için ceza aldı.”

“Olay onun anlattığı gibi değil,” diye çıkıştı Gökçe.

Öğretmeni ona sert bir bakış attı. “Gökçe.”

Kızıma döndüm. “Bana anlat.”

Zorlukla yutkundu. “Belki de baban sadece geri dönmek istememiştir, dedi.”

Kimse buna itiraz etmedi, bu da bana yetti. Bir an için odada kimse kımıldamadı.

Sonra sordum: “Ve o kız buna güldü mü?”

Gökçe başıyla onayladı.

Karşımdaki yetişkinlere baktım. “Yani kızım bir odada oturup birinin ölmüş babasıyla alay etmesini dinlemek zorunda kaldı ve sizin en iyi çözümünüz disiplin cezası mı oldu?”

Müdür yardımcısı, “Her iki öğrenciyle de ilgileniyoruz,” dedi.

Gökçe alçak sesle, “Aynı şekilde değil,” diye mırıldandı.

O gece onu odasında, yerin ortasında, babasının eski kapüşonlu üstüne sarılmış halde buldum. Bir elinde babasının künyesini tutuyordu. Bana baktığında yüzü acıyla buruştu.

“Başımı belaya soktuğum için özür dilerim,” diye fısıldadı. “Sadece babam hakkında böyle konuşmasına izin veremedim.”