Gelinime Ders Verdim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Gelinimin dış görünüşe fazlasıyla değer verdiğini biliyordum ama onun sözlerinin torunumun ağzından çıkacağını asla hayal edemezdim. O doğum günü partisinde yaşananlar; ailemizin sevgiye, gurura ve gerçekten neyin önemli olduğuna dair bakış açısını tamamen değiştirdi. Ben Hülya, 63 yaşındayım. Eşim Yavuz birkaç yıl önce vefat ettikten sonra, zengin olmadığım için her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim. Hem o boş evde ellerimi meşgul edip zihnimi sakinleştirmek hem de kendi yaptığım şeylerin durumuma daha uygun maliyetli olması nedeniyle yeniden dikiş dikmeye başladım. Torunlarım için battaniyeler, pelüş hayvanlar ve küçük elbiseler gibi şeyler dikiyordum. Her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim. Torunum Leyla’nın beşinci yaş günü için, mükemmel el yapımı bebeği yaratmak adına acı dolu üç hafta harcadım. Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi; yumuşak pembe bir elbisesi ve küçük işlemeli ayakkabıları vardı. Romatizmam parmaklarıma kramp girip durduğu için oyuncağın kıvırcık örgü ipliğinden saçlarını bitirmek üç akşamımı aldı. Hatta torunumun adını, bebeğin yanındaki küçük yastığın üzerine bile işledim. Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi. Doğum günü partisi için oğlum Davut’un evine arabayla yanaştığımda, endişeden mideme kramplar girdi. Ön bahçe, muhtemelen benim bir aylık mutfak masrafımdan daha pahalıya mal olmuş, kocaman, parıltılı bir balon kemerinin arkasında neredeyse kaybolmuştu! Sade, kahverengi kâğıt torbama sıkıca sarıldım ve kapıyı çaldım. Oğlum, alnındaki teri silerek kapıyı açtı. “Anne, gelmişsin!” diye gülümsedi. “En sevdiğim torunumun bu büyük gününü kaçırır mıyım hiç?” diyerek içeri adım attım. “Çok iyi görünüyorsun anne,” dedi Davut sıcak bir sesle. “Teşekkür ederim tatlım.” Endişeden mideme kramplar girdi.

: Gelinimin dış görünüşe fazlasıyla değer verdiğini biliyordum ama onun sözlerinin torunumun ağzından çıkacağını asla hayal edemezdim. O doğum günü partisinde yaşananlar; ailemizin sevgiye, gurura ve gerçekten neyin önemli olduğuna dair bakış açısını tamamen değiştirdi. Ben Hülya, 63 yaşındayım. Eşim Yavuz birkaç yıl önce vefat ettikten sonra, zengin olmadığım için her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim. Hem o boş evde ellerimi meşgul edip zihnimi sakinleştirmek hem de kendi yaptığım şeylerin durumuma daha uygun maliyetli olması nedeniyle yeniden dikiş dikmeye başladım. Torunlarım için battaniyeler, pelüş hayvanlar ve küçük elbiseler gibi şeyler dikiyordum. Her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim. Torunum Leyla’nın beşinci yaş günü için, mükemmel el yapımı bebeği yaratmak adına acı dolu üç hafta harcadım. Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi; yumuşak pembe bir elbisesi ve küçük işlemeli ayakkabıları vardı. Romatizmam parmaklarıma kramp girip durduğu için oyuncağın kıvırcık örgü ipliğinden saçlarını bitirmek üç akşamımı aldı. Hatta torunumun adını, bebeğin yanındaki küçük yastığın üzerine bile işledim. Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi. Doğum günü partisi için oğlum Davut’un evine arabayla yanaştığımda, endişeden mideme kramplar girdi. Ön bahçe, muhtemelen benim bir aylık mutfak masrafımdan daha pahalıya mal olmuş, kocaman, parıltılı bir balon kemerinin arkasında neredeyse kaybolmuştu! Sade, kahverengi kâğıt torbama sıkıca sarıldım ve kapıyı çaldım. Oğlum, alnındaki teri silerek kapıyı açtı. “Anne, gelmişsin!” diye gülümsedi. “En sevdiğim torunumun bu büyük gününü kaçırır mıyım hiç?” diyerek içeri adım attım. “Çok iyi görünüyorsun anne,” dedi Davut sıcak bir sesle. “Teşekkür ederim tatlım.” Endişeden mideme kramplar girdi. Şöminenin yanına yığılmış dağ gibi hediyeleri ve profesyonel elinden çıkmış pastayı incelerken, gelinim Aslı’yı kastederek, “Vay canına, Aslı bu yıl gerçekten sınırları zorlamış, değil mi?” diye fısıldadım. Her şey çok lüks görünüyordu! “Hiç sorma,” diye iç geçirdi Davut ağır bir şekilde. Omuzunun üzerinden arkaya bakarak, “Ona bunun çok fazla olduğunu söyledim ama onun huyunu bilirsin,” diye fısıldadı geri. Tüm o göz alıcı lüksün ortasında dururken aniden bir utanç dalgası hissettim. Şüphenin emeğimi gölgelemesine izin vermeyi reddederek torbaya daha da sıkı sarıldım. Tam o sırada, pembe tütülü küçük bir kasırga koridora doğru koştu. Her şey çok lüks görünüyordu! “Babaanne!” diye çığlık attı Leyla. İçim eridi ve diğer konuklar da doğum günü kızının bu neşesine kapılarak bize doğru döndüler. “Doğum günün kutlu olsun, tatlı meleğim!” “Bana hediye getirdin mi babaanne?” diye sordu, parmak uçlarında zıplayarak. “Elbette getirdim!” “Büyük bir oyuncak mı?” diye sordu hevesle. “‘Büyük’ olmasından daha iyi tatlım. Bunu özellikle senin için yaptım,” dedim ve kâğıt torbaya uzanıp yumuşak pembe bebeği dışarı çıkardım. “Elbette getirdim!” “Kıvırcık örgü ipliğinden saçlarına bak Leyla,” dedim heyecanla. “Sırf onun için bu küçük işlemeli ayakkabıları mükemmelleştirmek adına günlerimi harcadım!” “Bunun hepsini gerçekten elinle mi diktin?” diye sordu Davut, gözleri faltaşı gibi açılarak. “Her bir dikişini,” dedim gururla. “Bak, adını tam buraya, küçük yastığının üzerine işledim,” dedim Leyla’ya. “Anne, bu kesinlikle çok güzel olmuş,” diye ekledi oğlum yumuşak bir sesle. “Teşekkür ederim Davut.” Gelecek olan kalp kırıklığından tamamen habersiz bir şekilde, yüzünün neşeyle aydınlanmasını bekleyerek bebeği torunuma uzattım. “Bunun hepsini gerçekten elinle mi diktin?” Bazı misafirler, Davut’un övgüyle bahsettiği hediyeyi görmek için daha da yakınlaşmışlardı. Ama sonra Leyla, onun için özenle yaptığım güzel bebeğin yumuşak, pembe örgü saçlarına sadece bakakaldı. “Annem dedi ki, insanlar sana acısın diye sadece ucuz şeyler veriyormuşsun,” dedi Leyla yüksek bir sesle. Partideki tüm misafirlerin olduğu oda aniden tamamen sessizliğe büründü. “Leyla!” diye nefesi kesildi Aslı’nın ve pahalı beyaz içeceğinden neredeyse boğulurken şiddetle öksürmeye başladı. “Biz böyle şeyleri yüksek sesle söylemeyiz!” Oturma odasının ortasında donakaldım. Leyla sadece yumuşak pembe örgü saçlara bakakaldı. “Bunu ona gerçekten söyledin mi Aslı?” diye sordum, sesim kırgınlıkla titreyerek. “Hülya, lütfen,” diye kekeledi Aslı gergin bir şekilde, yüzü kıpkırmızı kesilerek. “O daha beş yaşında. Küçük çocukların şeyleri nasıl abarttığını bilirsin.” “Ama gerçekten söyledin anneciğim,” diye üsteledi Leyla masum bir kaş çatışıyla. “Babama, babaannemin el yapımı oyuncaklarının zavallıca ve utanç verici olduğunu söyledin.” “Aslı, sen neyden bahsediyorsun Allah aşkına?” diye çıkıştı Davut, yüzü öfkeden kasılarak. “Annemin hediyeleri hakkında gerçekten bunu mu söyledin?” “Bunu ona gerçekten söyledin mi?” “Davut, sesini alçalt,” diye tısladı gelinim, etraftaki kalabalığa göz ucuyla bakarak. “İnsanlar bize bakıyor.” “Kimin baktığı umurumda değil,” diye tersledi Davut öfkeyle. “Sorumu hemen cevapla!” “Ben sadece artık ona güzel şeyler alacak gücümüz olduğunu demek istemiştim!” diye kendini savundu Aslı agresif bir şekilde. “Ev yapımı paçavralara ihtiyacı yok!” “Paçavralar mı?” diye sordum sessizce, gözlerimden sıcak gözyaşlarının dökülmesini reddederek. Ve o anda, gelinimin paradan çok daha önemli olan şeyin ne olduğunu nihayet öğrenmesi gerektiğine karar verdim. “Kimin baktığı umurumda değil.” Leyla’nın kafasının karıştığını, sanki herkesin neden aniden rahatsız olduğunu bile anlamadığını fark ettim. Ve dürüst olmak gerekirse, en çok canımı yakan da buydu. Onun ellerindeki bebeğe baktım. Sonra da gelinime. Bu yüzden gülümsedim, Leyla’ya sarıldım ve ön kapıya doğru yürüdüm. “Anne, gitmek zorunda değilsin,” diye yalvardı Davut, omzumu tutarak. “Nereye gidiyorsun?” diye sordu Aslı gergin bir şekilde. Gülümsedim, oğlumun elini omzumdan çektim ve bir sonraki adımda ne yapmam gerektiğini tam olarak bilerek ön kapıdan çıkıp gittim. “Anne, gitmek zorunda değilsin.” Mütevazı evime olan yolculuk sadece 10 acı dolu dakika sürdü. Sırf itibarımı kurtarmak için bir mağazada durup birikimimi gösterişli, hazır bir hediyeye harcama dürtüsünü şiddetle reddettim. Bunun yerine, doğrudan yatak odamdaki dolaba gittim ve özel bir karton kutu çıkardım. Davut aramaya devam ediyordu ama onu görmezden geldim. Kalbim göğüs kafesime vururken partiye geri döndüm. Ağır ön kapıdan içeri girdiğimde, oğlum geniş antrede hemen yanıma koştu. “Anne, nereye gittin?” diye sordu, inanılmaz derecede stresli görünerek. Davut aramaya devam ediyordu ama onu görmezden geldim. “Leyla’nın kafası karıştı,” diye ekledi Davut, gergin bir elle saçlarını karıştırarak. “Eve gidip başka bir şey almam gerekiyordu,” diye cevap verdim, Leyla ile birlikte kocasına katılan Aslı’nın doğrudan gözlerinin içine bakarak. “Karna gerçek değerin ne olduğunu nihayet öğretecek bir şey.” “O şey her neyse merak ettim doğrusu; ayrıca el yapımı bir hediye hazırlaman çok kibardı Hülya,” dedi Aslı küçümseyen bir tonla. “Ama şuradaki bütün o güzel hediyelere bir bak. Biz Leyla’nın en iyisine sahip olmasını istiyoruz.” “Leyla’nın kafası karıştı.” “Mağazadan alınmış plastiğin, saf sevgiyle yapılmış bir şeyden daha iyi olduğunu mu düşünüyorsun?” “Ben sadece diğer insanların bizi yargılamasını istemiyorum,” diye mırıldandı gelinim sessizce, meraklı misafirler toplanırken etrafımızda bir kalabalık oluşmaya başladığında. “Yani, sosyal imajını korumak için torunuma beni küçümsemeyi mi öğrettin?” “Demek istediğim bu değildi ve bunu sen de biliyorsun,” diye çıkıştı sert bir bakışla. “Aslı, şu saniye annemden özür dilemen gerekiyor,” diye emretti Davut öfkeyle. “Ben sadece diğer insanların bizi yargılamasını istemiyorum.” “Burada neden kötü adam ben oluyorum?” diye haykırdı Aslı, ellerini havaya kaldırarak. “Ben sadece kusursuz bir doğum günü partisi vermeye çalışıyorum!” “Bir çocuğa nankör olmayı öğretmenin kesinlikle kusursuz hiçbir yanı yok,” dedim kararlılıkla. “Ama sorun değil. Aslında burada tam olarak ne olduğunu çok iyi anlıyorum.” “Babaanne, bana kızgın mısın?” diye fısıldadı Leyla, eteğimi hafifçe çekerek. “Bebek hakkında söylediklerim için özür dilerim. Onu çok sevdim.” “Oh, benim tatlı kızım,” dedim yumuşak bir sesle, onun için kalbim tamamen paramparça olurken diz çöktüm. “Sana asla kızamam. Sen sadece yetişkinlerin sana öğrettiği şeyleri tekrarlıyorsun.” “Burada neden kötü adam ben oluyorum?” “Bebeği geri vermemi ister misin?” diye sordu torunum çekinerek. “Hayır, o senin. Lütfen onu güvenle sakla,” diyerek gülümsedim, yaşlanmış yanağımdan süzülen tek bir gözyaşını silerek. “Belki bir gün anlarsın.” “Arkadaşlarımın önünde büyük bir rezalet çıkarıyorsun,” diye tısladı Aslı, daha da yakınlaşarak. Gelinimin iki yüzlülüğünü ortaya çıkarmak için bunun benim fırsatım olduğunu biliyordum. “Eğer el yapımı hediyelerimin yüzlerce lira etmediği için acınası olduğunu düşünüyorsan,” diye sordum yüksek sesle, “o zaman üç ay önce neden evime ağlayarak geldin?” Birkaç kişinin nefesi kesildi. “Belki bir gün anlarsın.” “Ben onlara asla acınası demedim ve o özel bir meseleydi,” diye kekeledi Aslı, kollarını savunmacı bir tavırla kavuşturarak. Davut, tamamen kafası karışmış bir halde ikimizin arasında gözlerini gezdirerek kaşlarını çattı. “Neden bahsediyorsun anne?” diye sordu Davut. “Aslı ne zaman senin evine ağlayarak geldi?” Gelinimin yüzü, konuşmanın tam olarak nereye gittiğini anladığı an tamamen donakaldı. “Hülya, dur,” diye yalvardı sessizce. “Bunu şu an yapma.” “Ben onlara asla acınası demedim.” “Müsaadenle, mutfağımda durup hıçkıra hıçkıra ağlıyordun,” diye devam ettim, onun yalvarmalarını görmezden gelerek. “Bana Davut’un hâlâ babasının yasını derinden tuttuğunu söylemiştin.” “Lütfen, sesini alçalt,” diye yutkundu Aslı. “Bana, oğlumun aylardır Yavuz’un eski yün kazağını giydiğini ve bunun onun en değerli eşyası olduğunu söylemiştin,” dedim kararlılıkla. “Parçalandığını ve tamamen mahvolduğunu söylemiştin.” “Anne?” diye mırıldandı Davut, sesi titreyerek. “Aslı onu bana bir çöp torbası içinde getirdi. Onu tamir etmem için benim o ‘ucuz’ dikiş yeteneklerime yalvardı,” diye ilan ettim. Odadaki kalabalık arasında şok sesleri dalgalandı. “Lütfen, sesini alçalt.” Gelinim hıçkırarak ağlamaya başladı, Davut’un yüzüne bakmayı reddediyordu. “Bana, el emeğimin o kazağı kurtarabilecek tek şey olduğunu ve parayla o kumaşa bağlı anıların kesinlikle satın alınamayacağını söylemiştin,” diye hatırlattım ona. “Çaresizdim,” diye ağladı Aslı. “Onu düzgünce bir araya getirip dikebilecek tek kişinin sen olduğunu biliyordum.” “Demek ki benim ellerim kocanın kırık kalbini iyileştirmeye yardım edecek kadar iyi, ama torunum için basit bir doğum günü bebeği yapacak kadar iyi değil, öyle mi?” “Çaresizdim.” Aslı, misafirlerinden saklanmaya çalışır gibi titreyen elleriyle yüzünü kapattı. “Zamanımın gerçekte ne kadar değerli olduğunun kanıtını getirdim,” diye duyurdum Davut’a. İçeri taşıdığım karton kutuyu açtım ve sonunda mükemmel bir şekilde eski haline getirilmiş kazağı dışarı çıkardım. Aslı ellerimdekini gördüğünde yüzündeki bütün renk çekildi. “Aslı, bunu tanıdın mı?” diye sordum, tamir edilmiş kazağı havaya kaldırarak. “Anne, neler oluyor? O babamın eski kazağı mı? Ben onu bir yerlerde kaybettiğimi sanıyordum,” dedi Davut. Başımı salladım. “Kanıtını getirdim.” “Aslı, bu doğru mu?” diye sordu Davut şok içinde. “İmajımız için endişelendim, tamam mı?!” diye hıçkıra hıçkıra ağladı Aslı. İşte o an gelinim kazağı tamir etmem için sadece Davut’a yardım etmek istediğinden değil, aynı zamanda arkadaşlarına mükemmel ve zengin görünmek istediği için getirdiğini anladım. Aslı’nın kendisi de dâhil olmak üzere her konuda acı verici bir şekilde güvensiz olduğunu fark ettim. “Ama bazı şeyler parayla satın alınamaz Aslı,” dedim ona, biraz yumuşayarak. “Onlar ancak zamanla, sabırla ve sevgiyle tamir edilebilir,” diye ekledim. “Çok özür dilerim. Gerçekten çok özür dilerim,” diye ağladı gelinim. Bir sonraki adımı atmasaydım, gerçek bir babaanne ve sevgi dolu bir kayınvalide olamazdım. “Aslı, bu doğru mu?” Davut’un izlediğini biliyordum, Leyla da öyle. Hâlâ hissettiğim kırgınlığa rağmen, o an yapacağım şeyin torunumun zihnine ve kalbine kazınacağını biliyordum, bu yüzden akıllıca seçim yapmalıydım. Aslı’ya doğru uzandım ve onu kucakladım; bu hareket, Davut da dâhil olmak üzere salondakilerden daha fazla şaşkınlık sesinin yükselmesine neden oldu. “Sorun değil. Hepimiz hata yaparız ve daha iyisini yapacağını bildiğim için seni affediyorum,” dedim ona. İlk başta bana karşı kaskatı kesildi ama sonra kollarını boynuma dolayarak sarılmama karşılık verdi. O ağlarken birkaç dakika öylece durduk. Akıllıca seçim yapmalıydım. Bu anın biraz mahremiyet gerektirdiğini gören Davut partinin kontrolünü ele aldı; ebeveynleri ve çocuklarını, hazır yemek firmasının barbeküyle ilgilendiği dışarıya doğru yönlendirdi. Daha sonra, Aslı sakinleşip o kusursuz makyajını tazelediğinde (bazı şeyler asla değişmez), Davut ve ben hemen yakınlarında dururken Leyla’yı kenara çekti. “Leyla, babaannen hakkında çok yanılmışım,” dedi gelinim. “Babaannenin el yapımı hediyeleri inanılmaz derecede güzel, tatlım. Onlar kesinlikle paha biçilemez.” Leyla’yı kenara çekti. “Kazağımı tamir ettiğin için çok teşekkür ederim anne,” dedi Davut, bana sarılarak. “Rica ederim tatlım.” “Ve güzel bebeğim için teşekkür ederim babaanne! O benim kesinlikle en sevdiğim oyuncak oldu,” diye sevindi Leyla. “Onu beğenmene çok çok sevindim, tatlım,” diyerek gülümsedim. “Anne, çok daha iyisini yapacağıma söz veriyorum. Lütfen her şeye yeniden başlayabilir miyiz?” diye sordu Aslı. “Evet, başlayabiliriz. Bunu çok isterim.” O gece partiden, gururumun zedelenmediğini ve ailemin nihayet neyin gerçekten önemli olduğunu öğrendiğini bilerek, tamamen huzur içinde ayrıldım.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.