Gelinimin dış görünüşe fazlasıyla değer verdiğini biliyordum ama onun sözlerinin torunumun ağzından çıkacağını asla hayal edemezdim. O doğum günü partisinde yaşananlar; ailemizin sevgiye, gurura ve gerçekten neyin önemli olduğuna dair bakış açısını tamamen değiştirdi.

Ben Hülya, 63 yaşındayım. Eşim Yavuz birkaç yıl önce vefat ettikten sonra, zengin olmadığım için her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim. Hem o boş evde ellerimi meşgul edip zihnimi sakinleştirmek hem de kendi yaptığım şeylerin durumuma daha uygun maliyetli olması nedeniyle yeniden dikiş dikmeye başladım.

Torunlarım için battaniyeler, pelüş hayvanlar ve küçük elbiseler gibi şeyler dikiyordum.

Her kuruşu nasıl idareli harcayacağımı öğrendim.

Torunum Leyla’nın beşinci yaş günü için, mükemmel el yapımı bebeği yaratmak adına acı dolu üç hafta harcadım. Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi; yumuşak pembe bir elbisesi ve küçük işlemeli ayakkabıları vardı.

Romatizmam parmaklarıma kramp girip durduğu için oyuncağın kıvırcık örgü ipliğinden saçlarını bitirmek üç akşamımı aldı. Hatta torunumun adını, bebeğin yanındaki küçük yastığın üzerine bile işledim.

Bebek, gurur duyduğum bir şaheserdi.

Doğum günü partisi için oğlum Davut’un evine arabayla yanaştığımda, endişeden mideme kramplar girdi. Ön bahçe, muhtemelen benim bir aylık mutfak masrafımdan daha pahalıya mal olmuş, kocaman, parıltılı bir balon kemerinin arkasında neredeyse kaybolmuştu!

Sade, kahverengi kâğıt torbama sıkıca sarıldım ve kapıyı çaldım. Oğlum, alnındaki teri silerek kapıyı açtı.

“Anne, gelmişsin!” diye gülümsedi.

“En sevdiğim torunumun bu büyük gününü kaçırır mıyım hiç?” diyerek içeri adım attım.

“Çok iyi görünüyorsun anne,” dedi Davut sıcak bir sesle.

“Teşekkür ederim tatlım.”

Endişeden mideme kramplar girdi.