Saat 03:20’ydi. İstanbul Boğazı’na bakan dev yalıda, milyonlarca dolarlık mutfağın parlak ışıkları altında 6 yaşındaki Defne Demir, soğuk fayansların üzerinde kıvrılmış yatıyordu. Yanındaki kırık plastik tabakta kurumuş pilav ve yarısı yanmış ekmek vardı; bu evin içindeki görünmez yoksulluğun nerede saklandığını fısıldayan sessiz bir kanıt gibi.

Arda Demir kapıyı çok sessiz açmıştı. Bir elinde pahalı deri bir valiz, diğer elinde uzun iş seyahatlerinin yorgunluğu vardı. Dubai ve Singapur’daki yatırım görüşmelerinden dönmüştü. Şoförü onu doğrudan Sarıyer’deki o dev yalının kapısına bırakmıştı; dışarıda mermer bir havuzdan su akıyor, içeride ise her odada otomatik koku sistemleri çalışıyordu.

Ama o gece mutfakta koku yoktu. Bayat yemeklerin, kapalı havanın ve bastırılmış bir korkunun karışımı vardı sadece.

Arda’nın adımları olduğu yerde dondu.

Paslanmaz çelik buzdolabı ile geniş beyaz tezgâhın arasında, eski bir karton kutunun üzerinde Defne uyuyordu. Pembe pijaması küçülmüş, kolları bileklerinden yukarı çıkmıştı. Pantolon paçaları inciklerine kadar çekilmişti. Çıplak ayakları soğuktan bembeyazdı. Dizlerini karnına çekmişti; sanki dünyadan korunmanın son yolunu arar gibi.

Arda’nın valizi elinden kayıp yere düştü.

Ses bütün mutfağa yayıldı ama Defne uyanmadı.

Adam dizlerinin üstüne çöktü. Titreyen eliyle kızının yanağına dokundu. Buz gibiydi.

Defne’nin gözleri bir anda açıldı. Ama içinde bir çocuğun babasını görünce duyması gereken sevinç yoktu. Korku vardı. Öğretilmiş, evin içinde büyütülmüş bir korku.

“Baba?” diye fısıldadı, sanki ses çıkarmak bile suçtu.

Arda’nın göğsünde bir şey kırıldı.

Kızını kucağına aldı. Hafifti… fazlasıyla hafif. Sanki bedenden önce güveni eksilmişti. İncecik kemikleri kıyafetin altından hissediliyordu.

Sadece 14 günlüğüne uzaktaydı. Ama bu 14 günde kızı kendi evinde yere indirilen bir gölgeye dönüşmüştü.

“Defne, neden burada uyuyorsun?” diye çok yavaş sordu.

Kız babasının yakasını tuttu.

“Bana… iyi kızlar yatağında uyur dediler. Ağlayanlar aşağıda.”

Arda’nın gözleri taş kesildi.

“Kim dedi?”

Defne cevap vermedi. Sadece yukarıya, odaların olduğu kata baktı. Orada, üst katta Elif Demir’in odası vardı.

Elif, Arda’nın ikinci eşiydi.

Üç yıl önce Defne’nin annesi Narin’in ani ölümünden sonra Arda, kızının bir “anne şefkatine” ihtiyacı olduğuna inanmıştı. Çevresi, akrabalar, herkes bunu söylemişti. Elif zarifti, eğitimliydi, iyi bir aileden geliyordu ve herkesin yanında Defne’nin saçını okşayıp “benim kızım” diyordu.

Arda buna inanmıştı.

Çünkü inanmak daha kolaydı.

Defne’yi yukarı çıkarıp odasının kapısını açtı. Oda bir çocuk için masal gibiydi. Duvarlarda bulut desenleri, beyaz yatak, düzgün dizilmiş oyuncaklar… her şey kusursuzdu.

Ama çocukluğun kokusu yoktu.

Yatak hiç bozulmamıştı. Oyuncakların üzerinde ince bir toz vardı.

Arda Defne’yi orada bırakmadı. Kendi odasına götürdü, battaniyeye sardı, su içirdi. Defne bardağı iki eliyle tuttu; sanki elinden alınacakmış gibi.

“Bugün ne yedin?” diye sordu.

Defne gözlerini kaçırdı.

“Şefiye teyze biraz verdi… hanım ibadetteyken.”

“Başka?”

Kız sustu.

O sessizlikte Arda her şeyi anladı.

Defne uyuyana kadar başında bekledi. Küçük en ufak seste bile bedeni irkiliyordu.

Sonra Arda kalktı.

Aşağı inmedi. Güvenlik odasına gitti. Son 30 güne ait kamera kayıtları oradaydı.

Ekranda tarih ilerledi.

Mutfak göründü.

Elif göründü.

Ve Arda’nın gördüğü şeyle birlikte elindeki mouse bir anda yere düştü.