“Kocam tek düzgün elbisemi aldı, bu yüzden onun terfi partisine katılamadım. Bana “utanç” dedi.” Ama büyük balo salonunun kapısı açıldığında, hiç ummadığı bir şekilde ortaya çıktım – ve o gece onun dünyasını tamamen mahvetti.

Ahmet ve ben yedi yıldır evliydik. O yıllarda bizi taşıyan bendim. Birden fazla işte çalıştım, eşyalarımı sattım ve her şeyimi feda ettim böylece sınavlarını bitirip Zirve Holding’de milyar dolarlık bir şirkette yükselebilsin diye.

Bu gece onun anı olmalıydı. Operasyonlardan sorumlu başkan yardımcılığına yeni terfi etmişti. Sırf yanında gururla durabilmek için sade mavi bir elbise almak için aylarca para biriktirmiştim.

Ama ayrılmamızdan sadece bir saat önce, arka bahçede yanan bir şeyin kokusunu aldım.

Dışarı koştum – ve dondum.

Ahmet smokiniyle orada durdu, elinde çakmak gazı vardı. Elbisem mangalın üzerindeydi, alevler tarafından kül olmuştu.

“Ahmet?! Ne yapıyorsun?!” diye ağladım, koşarak ileri gittim, ama o beni geri itti.

“Zahmet etme,” dedi soğuk bir şekilde. “Bu çöp. Tıpkı senin gibi.”

Kalbim parçalandı. “Bunu neden yaptın? Seninle nasıl geleceğim?”

Bana saf bir küçümsemeyle baktı. “Kesinlikle gelmeyeceksin. Kendine bak – ellerine, kokuna, giyiniş şekline. Artık başkan yardımcısıyım. Benim çevrem farklı. Artık buraya ait değilsin.”

Titredim, gözyaşlarım dökülüyordu. “Oraya ulaşmana yardım ettim… Hiçbir şeyin yokken ben senin yanındaydım…”

Sırıttı. “Ve ben seni telafi ediyorum, değil mi? Evde kal. Elif’i davet ettim – genel müdürün kızı. İmajıma uyuyor. Ortaya çıkmaya çalışırsan güvenlik seni uzaklaştırır.”

Beni orada bıraktı, elbisemin kül olmasını seyrederek.

Ama içimde bir şeyler değişti.

Keder soldu.

Ve yerini daha soğuk bir şey aldı.

Ahmet benim bir hiç olduğuma inandı.

Hiçbir fikri yoktu.

Zirve Holding – taptığı o imparatorluk – aileme aitti.

Benim adım Ceren Yılmaz. Tek mirasçı benim… ve hizmet ettiği şirketin gizli başkanı.

Yedi yıl önce gerçek aşkı yaşamak için her şeyden vazgeçtim. Basit yaşamayı seçtim, onu desteklemeyi, beni olduğum gibi sevip sevemeyeceğini görmek için.

Başarısız oldu.

Ayağa kalktım, gözyaşlarımı sildim ve bir çağrı yaptım.

“Bay Hakan Karaca.”

Anında cevap verdi.

“Sayın Başkanım.”

“Bu geceki galaya hazır mısınız?”

“Evet,” dedim, sesim soğuk. “Ekibi gönderin. Paris elbisemi ve 50 milyon liralık pırlanta setimi hazırlayın. Bu gece… bir kraliçe olarak geliyorum.”