“BÖLÜM 2: İstanbul Royal Palace Otel’in içinde, balo salonu ihtişam ve zarafetle parıldıyordu.
Kristal avizeler mermer zemine sıcak altın ışıklar saçıyor, hava pahalı parfüm ve şampanyanın yumuşak karışımını taşıyordu. Kahkahalar, tokuşan kadehler ve sessiz anlaşmalar salonun her köşesini dolduruyordu.
Her şeyin merkezinde Ahmet Yılmaz vardı; kusursuz dikilmiş siyah smokini içinde, elinde bir kadeh şampanya tutuyordu.
Kolu kendinden emin bir şekilde Elif Demir’e dolanmıştı, sanki salon zaten onlarınmış gibi ona doğru eğiliyordu.
Üst düzey yöneticilerden biri elini sıkarak, “Tebrikler Ahmet,” dedi. “Bu gece Başkan’ın kendisinin de katılacağını duydum. İlk defa yüzünü herkese gösterecekmiş. Senin için büyük gece.”
Ahmet çenesini hafifçe kaldırarak sırıttı.
“Tabii ki öyle,” dedi, sesi gururla doluydu. “Şirketteki en iyi başkan yardımcısı benim. Başka kimden etkilenebilir ki?”
Elif’e baktı ve elini sıktı.
“Ve dürüst olalım… bize bak. Biz tam olarak bu şirketin temsil ettiği gibiyiz.”
Elif başını omzuna yaslayarak hafifçe güldü.
“Mükemmel bir eşleşme,” diye ekledi.
Birlikte güldüler; sadece saatler önce Ahmet’in, karşılaşmak üzere oldukları kadının hayatını nasıl paramparça ettiğinden tamamen habersizdiler. Elbisesini yakmış, onu önemsiz biri gibi görmüştü.
Müzik aniden durdu.
Salon sessizliğe gömüldü.
Sonra ışıklar söndü.
Kalabalığın arasında hafif bir fısıltı yayıldı. Ardından tek ve güçlü bir spot ışığı büyük giriş kapısını aydınlattı.
Ağır çift kapılar birkaç saniye kapalı kaldı; tüm salon nefesini tutmuş bekliyordu.
Ve sonra…
Yavaşça açıldılar.
Şirketin uzun yıllardır genel müdürü olan Hakan Karaca sahneye çıktı. Varlığı tek başına bile tüm dikkatleri üzerine çekmeye yetiyordu.
“Hanımefendiler, beyefendiler,” diye başladı, sesi derin ve net bir şekilde salonda yankılandı.
“Yıllardır halkın gözünden uzak kalmayı tercih etti. Ama bu gece… öne çıkmaya karar verdi.”
Duraksadı.
“Zirve Holding’in kurucusunu, tek sahibini ve Yüce Başkanını takdim etmekten büyük onur duyuyorum…”
Bakışlarını giriş kapısına çevirdi.
“Sayın Ceren Yılmaz.”
Kapılar tamamen açıldı.
Önce on iki kişilik özel güvenlik ekibi içeri girdi; kusursuz bir düzenle ilerleyip kırmızı halıda bana yol açtılar.
Ve sonra—
Ben içeri girdim.
Salonun tamamı nefesini tutmuş gibiydi.