— Anne, hazırlan, dedi neredeyse duygusuz bir şekilde.
— Seni dinlenmeye götürüyorum. Ortam değişikliğine ihtiyacın var.

Yaşlı kadın ona şaşkınlıkla baktı, ama gözlerinde umut parladı. Uzun zamandır kızından iyi bir söz duymamıştı.

— Gerçekten mi? Nereye gidiyoruz? diye sessizce sordu.

— Görürsün, diye kısa cevap verdi kızı.

Yaşlı kadın yavaşça eşyalarını toplamaya başladı. Kıyafetlerini dikkatlice katlıyordu, sanki hata yapmaktan korkuyordu. İçten içe bunun gerçekten bir ilgi olduğuna inanmak istiyordu.

Bir saat sonra yoldaydılar. Önce her şey tanıdıktı — şehir, trafik ışıkları, bilinen sokaklar. Ama sonra evler kayboldu, yol ıssızlaştı, etrafta sadece tarlalar ve seyrek ağaçlar kaldı.

— Gerçekten oraya mı gidiyoruz? Burası dinlenilecek bir yere benzemiyor…

Kızı direksiyonu daha sıkı tuttu.

— Anne, sadece sus olur mu?

Bundan sonra arabada sessizlik oldu.

Bir süre sonra araba neredeyse boş bir yola saptı. Ne araba vardı ne insan. Sadece ufka uzanan uzun bir yol.

Birden kızı sertçe durdu.

— İn aşağı, dedi soğuk bir sesle.

Yaşlı kadın donup kaldı.

— Ne? Neden?

— Dedim ki, in aşağı.

— Kızım… anlamıyorum…

— Yeter! diye sertçe sözünü kesti.
— Artık dayanamıyorum. Bana sadece yük oluyorsun.

— Lütfen… beni burada bırakma…

Ama kızı çoktan kapıyı açmış, kolundan tutmuş ve onu dışarı itmişti.

— Affet beni ama böylesi daha iyi, dedi ona bakmadan.

Kapı çarparak kapandı. Araba hızla uzaklaştı.

Yaşlı kadın boş yolun ortasında tek başına kaldı. Rüzgâr beyaz saçlarını savuruyor, elleri titriyor, gözleri yaşlarla doluyordu.

— Tanrım… neden?.. diye fısıldadı.

Ama kızı, çok yakında başına neler geleceğini hayal bile edemezdi. 🥲😮