Yaşlı kadın, kızının arabası virajın arkasında tamamen kaybolana kadar yol kenarında uzun süre bekledi. Önce sadece uzaklara baktı; sanki her şey bir hata olmuş da kızı birazdan geri dönecekmiş gibi umut ediyordu. Ama dakikalar geçti, yol boş kaldı. Sonra cebinden yavaşça eski bir telefon çıkardı.

Ellerı titriyordu, ama yine de numarayı çevirdi.

— Alo… dedi sessizce, sesini kontrol etmeye çalışarak.
— Benim… yardıma ihtiyacım var…

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu, sonra ses ciddileşti.

— Teyze? Neredesiniz? Ne oldu?

Her şeyi hemen anlatmadı. Sadece bulunduğu yeri söyledi ve alçak sesle ekledi:

— Yalnızım… yoldayım…

Henüz kırk dakika sonra yanında pahalı bir araba durdu. İçinden resmi giyimli bir adam indi — yıllardır görmediği yeğeni. Hızla yanına geldi, omuzlarından nazikçe tuttu ve gözlerinin içine baktı.

— Bunu kim yaptı?

Yaşlı kadın gözlerini yere indirdi ve güçlükle duyulacak şekilde söyledi:

— Kızım…

Adam hiçbir şey söylemedi, sadece kısa bir şekilde başını salladı; sanki kararını çoktan vermişti.

Aynı akşam sıcak bir evde, elinde bir fincan sıcak çayla oturuyordu. Uzun zaman sonra ilk kez yanında ona saygıyla bakan insanlar vardı, öfkeyle değil. Yeğeni gereksiz sorular sormadı, ama ertesi gün bir avukat geldi.

Belgeler doğrudan masaya serildi.

Yaşlı kadın uzun süre kâğıtlara baktı; sanki tüm hayatını, yaşadığı her günü, kızı için yaptığı her fedakârlığı hatırlıyordu.

— Emin misiniz? diye sakince sordu avukat.

Başını kaldırdı.

O anda gözlerinde ne korku vardı ne de tereddüt.

— Evet… artık eminim.

İmzasını sakin ve düzgün şekilde attı.

Birkaç gün sonra evine geri döndü. Ama artık yalnız değildi ve arabadan atılıp unutulabilecek kadın da değildi.

Aynı gün kapı sertçe açıldı.

Eşikte kızı valizlerle duruyordu; öfkeli ve her şeyin hâlâ kendisine ait olduğundan emindi.

— Anne, neredeydin? Ben zaten bunun ne olduğunu hiç anlamadım…

Evde yabancı insanları görünce sustu.

Yeğeni sakin şekilde öne çıktı.

— Eşyalarınızı toplayıp gitmeniz daha iyi olur, dedi sakin bir sesle.

— Burası benim evim! Siz de kimsiniz?! diye sertçe karşılık verdi kızı.

Adam belgeleri ona uzattı.

— Artık değil.

Kadın kâğıtları kaptı, göz gezdirdi… ve bembeyaz kesildi.

— Bu… bir hata… anne, sen bunu yapamazdın…

Yaşlı kadın yavaşça yaklaştı.

Şimdi ona, kızının bir zamanlar o yolda kendisine baktığı kadar sakin bakıyordu.

— Yapabilirdim, dedi sessizce.
— Ve yaptım.

— Ama ben nereye gideceğim? diye sesi kırıldı kızının.

Yaşlı kadın bir an ona baktı… sonra cevap verdi: