Eşim Kemal ile üniversite yıllarında tanışmıştık. Daha 20 yaşındayken evlendik. Yıllarca mutlu bir hayatımız oldu. İki çocuğumuz, beş torunumuz vardı. Ta ki bir gün her şey değişene kadar. Kemal içine kapanmaya başladı. Geceleri salonda kalıyor, kapıyı kapatıyordu. Ne sorsam “iş stresi” diyordu. Altı ay boyunca bu böyle sürdü. Sonra bir akşam mutfak masasına oturdu ve gözlerime bakmadan söyledi: “Seni başka bir kadınla aldattım.” O an dünyam yıkıldı. 38 yıl… bir cümleyle silinmiş gibiydi. Ne kadar sorsam da hiçbir şeyi açıklamadı. Bu gerçekle yaşayamadım. Boşandık. Beş yıl boyunca hiç konuşmadık. Sadece çocuklar arada onunla görüşüyordu. Sonra bir gün hastaneden arandım. Kemal kalp krizi geçirmiş… ve ölmüştü. Dün cenazesi vardı. Herkes oradaydı. Tanıdık yüzler… ama bir kişi hariç. En arkada oturan bir kadın. Onu hiç görmemiştim. Tören bittikten sonra yanına gittim. “Eşimi nereden tanıyordunuz?” diye sordum. Kadın gerildi. Kaçamak cevap vermek istedi ama ısrar ettim. Sonunda beni kenara çekti. “Gerçeği bilmiyorsunuz,” dedi. “Beş yıl önce olanları… eşinizin sizin için ne yaptığını…” Kalbim hızlandı. “Ne demek istiyorsunuz?” Kadın derin bir nefes aldı. “Ben o kadın değilim,” dedi. “Yani sandığınız kişi değilim.” Kafam karıştı. “Eşinizin size söylediği ‘aldatma’ hikayesi doğru değildi.” Bir an nefesim kesildi. “Yalan mıydı?” Kadın başını salladı. “Evet. Ama sizi incitmek için değil… sizi korumak için yaptı.” İçimde öfke kabardı. “Beni korumak mı? 38 yıllık evliliği yıkarak mı?” Kadın gözlerini kaçırdı. “Beş yıl önce size bir teşhis konduğunu hatırlıyor musunuz?” Donup kaldım. Evet… hatırlıyordum. Ama o zaman kesin değildi. Kadın devam etti: “Durum sandığınızdan daha ağırdı. Uzun ve riskli bir tedavi gerekiyordu. Eşiniz gerçeği öğrendi ama sizin bunu bilmenizi istemedi.” Titremeye başladım. “Neden?” Kadın çantasından bir zarf çıkardı. “Bunu size vermemi istedi.” Zarfı açtım. Kemal’in el yazısıydı…