“Gözünüz aydın, bir kızınız oldu,” dediklerinde ağlamaktan kendimi alamamıştım. Yıllardır anne olmayı hayal ediyordum. Ama eve döndükten sonra içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk başladı. Kızımın kulağının altındaki küçük kırmızı izi hatırlıyordum… ama beşikte yatan bebekte o iz yoktu. Saçları farklıydı, ağlaması bile bana yabancı geliyordu. Eşim Murat’a söylediğimde beni geçiştirdi. Ama onun da davranışları değişmişti. Sonra o mesajı gördüm: “Eşin asla değişimi öğrenmemeli.” Hiç düşünmeden bebeği alıp hastaneye gittim. Başhemşirenin odasına girdiğimde karşımdaki kişiyi görünce çığlık attım.

Karşımda Murat’ın eski sevgilisi duruyordu. Adını yıllar önce duymuştum ama hiç karşılaşmamıştık. Üzerinde hemşire üniforması vardı. Bir an göz göze geldik. Yüzündeki panik her şeyi ele veriyordu. “Sen…” dedim, nefesim kesilmişti. “Burada ne yapıyorsun?” Kadın bir adım geri çekildi. Kapıyı kapatan görevli sessizce dışarı çıktı. Oda bir anda ağır bir sessizliğe büründü.

“Bu… bir yanlış anlaşılma,” dedi kadın. Ama sesi titriyordu. Elimdeki bebeğe baktı, sonra gözlerini kaçırdı. “Yanlış anlaşılma mı?” diye bağırdım. “Benim bebeğim nerede?” Sesim o kadar yüksekti ki koridordan ayak sesleri geldi ama kimse içeri girmedi. Kadın dudaklarını ısırdı. “Lütfen sakin ol,” dedi. “Her şeyi açıklayabilirim.”

“Şimdi,” dedim dişlerimi sıkarak. “Hemen.”

Kadın derin bir nefes aldı. “Murat… bana ulaştı,” dedi sonunda. Bu cümleyle birlikte içimdeki son umut kırıntısı da yok oldu. “Doğumdan önce beni buldu. Yıllardır konuşmuyorduk ama…” sustu. “Ama ne?” diye bastırdım.

“Ben de hamileydim,” dedi.

Dünya bir an durdu.

“Elimdeki bebek…” diye fısıldadım.

Kadın gözlerini kapattı. “Benim kızım,” dedi.

O an dizlerimin bağı çözüldü. Sandalyeye tutunarak ayakta kalabildim. “Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadım. “Benim bebeğim nerede?”

Kadın ağlamaya başladı. “Senin bebeğin… yoğun bakımda,” dedi.

Kalbim göğsümden çıkacak gibi oldu. “Ne?”

“Doğumdan sonra bir komplikasyon oldu. Nefes almakta zorlandı. Doktorlar müdahale etti. Ama Murat… bunu sana söylememi istemedi.”

Gözlerim karardı. “O yüzden mi bebeğimi değiştirdiniz?”

Kadın başını salladı. “Murat, senin bunu kaldıramayacağını düşündü. Seni koruduğunu sandı. Ben de… ben de hata yaptım. Kendi bebeğimi sana verdim. Senin bebeğini de hastanede tuttuk. Sadece birkaç günlüğüne… her şey düzelene kadar.”

“Birkaç gün mü?” diye bağırdım. “Bu bir bebek! Bu benim kızım!”

Kapı açıldı. İçeri yaşlı bir doktor girdi. Yüzü ciddi ve yorgundu. “Her şeyi duydum,” dedi sakin ama kararlı bir sesle. “Bu durum kontrolümüzden çıktı.” Bana döndü. “Bebeğiniz hayatta. Yoğun bakımda ama durumu stabil.”

Gözyaşlarım akmaya başladı. “Onu görmek istiyorum,” dedim..