Milyoner adam gece yarısı eve döndü — ve ikizlerinin yanında yatan hizmetçiyi görünce donup kaldı.

O gece, Cemal Rıza villasında gördüğü manzara kalbine adeta saplandı.

Saat neredeyse gece biri geçmişti. Cemal, uzun ve yorucu bir iş seyahatinden yeni dönmüştü. Özel uçağı birkaç dakika önce inmişti ve tek istediği şey evinin alışılmış sessizliğiydi. Ama kapıdan içeri adım attığı anda bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti.

İkizlerin odasının kapısının altından ince bir ışık sızıyordu. Bu, dadanın karakterine tamamen ters bir durumdu. İçini kemiren huzursuzlukla kapıyı araladı ve gördüğü manzara karşısında nefesi kesildi.

Yerde, beşiklerin yanında yatan kişi dada değil, evin hizmetçisi Meryem Hanım’dı.

Cemal bir süre kapıda öylece kaldı. Sonra sessizce içeri girdi. Meryem Hanım’ı uyandırmamak için dikkatle eğildi ve çocukların yüzüne baktı. Efe ve Elif huzurla uyuyorlardı. Her şey yolunda görünüyordu, ama bu durumun bir açıklaması olmalıydı.

Tam o sırada Meryem Hanım hafifçe kıpırdandı. Gözlerini aralayıp Cemal’i fark ettiğinde bir anda doğruldu. Yüzünde hem şaşkınlık hem de yakalanmış olmanın verdiği bir tedirginlik vardı.

“Beyefendi… siz ne zaman geldiniz?” diye fısıldadı.

Cemal’in sesi alçak ama sertti. “Bu soruyu ben sormalıyım. Sen burada ne yapıyorsun? Dada nerede?”

Meryem Hanım bir an sustu. Gözleri yere kaydı. Ellerini birbirine kenetledi. Bu sessizlik Cemal’in sabrını zorluyordu.

“Konuş,” dedi Cemal.

Meryem Hanım derin bir nefes aldı. “Dada… bu akşam aniden çıktı,” dedi.

“Ne demek çıktı?”

“Bir telefon geldi. Çok telaşlandı. Bana çocuklara bakmamı söyledi. Geri döneceğini söyledi ama… dönmedi.”

Cemal’in kaşları çatıldı. Bu açıklama yetersizdi. “Bana neden haber vermedin?”

Meryem Hanım başını kaldırdı. Gözlerinde utançla karışık bir kararlılık vardı. “Sizi rahatsız etmek istemedim. Zaten çok yorgundunuz. Hem… çocukları yalnız bırakamazdım.”

Cemal bu cevaba hemen karşılık veremedi. Birkaç saniye boyunca sadece Meryem Hanım’a baktı. Onun yorgun yüzünde, yılların izini taşıyan ellerinde ve yerde uyuyakalmış bedeninde bir samimiyet vardı.

Ama yine de bir şey eksikti.

“Bu kadar basit değil,” dedi Cemal. “Bir şey saklıyorsun.”

Meryem Hanım’ın gözleri doldu. Dudakları titredi. Sanki söylemek istemediği bir gerçeği içinde tutmaya çalışıyordu.

“Beyefendi…” dedi kısık bir sesle. “Dada… aslında dönmeyecekti.”

Cemal’in içi buz kesti. “Ne demek bu?”

“Ben konuşmalarını duydum. Günlerdir plan yapıyordu. Bu gece çocukları alıp gitmeyi düşünüyordu.”

O an oda bir anda daha dar, daha ağır bir yer haline geldi. Cemal’in zihni bu sözleri sindirmekte zorlanıyordu.

“Saçmalık,” dedi sertçe