Merhum Eşimin Dikkatli Miras Planlaması Beni Beklenmedik Bir Aile Çatışmasından Nasıl Korudu?

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Eşim Bradley için düzenlenen anma töreninden sonra, hâlâ zambakların hafif kokusunu ve uzun bir öğleden sonunun sıcaklığını taşıyan, sade siyah bir elbiseyle eve geldim. Ön kapıyı iterek açtım, çoğumuzun sevdiğimiz birini kaybettikten sonra bildiği o boş sessizliği bekliyordum. Kederin nihayet yatıştığı o ağır sessizliği. Bunun yerine, kendi oturma odama girdim ve kayınvalidemin, bir nakliye ekibi gibi Bradley’nin eşyalarını bavullara yerleştirirken sekiz akrabasına rehberlik ettiğini gördüm. Bu, dikkatli bir miras planlamasının, güvenilir bir aile avukatının ve sessiz bir kocanın öngörüsünün beni uzun ve acı verici bir hukuk mücadelesinden nasıl kurtardığının hikayesidir. Eğer finans danışmanlarının yaşlı çiftlere neden vasiyetname düzenleme, mirasçı belirleme ve miras belgelerini temizleme konusunda ısrar ettiğini merak ettiyseniz, deneyimim bu seçimlerin neden bu kadar önemli olduğunu açıklayabilir. Farklı Bir Gerçekliğe Adım Attığım An Bir an için gerçekten yanlış daireye girdiğime inandım. Dolap kapıları ardına kadar açıktı. Askılar tahtaya sürtünüyordu. Bradley’nin akşamları kitap okuduğu kanepenin üzerinde bir el valizi duruyordu. Kuzenlerinden ikisi koridorda kutuları üst üste diziyordu. Yemek masasında kayınvalidem Marjorie’nin keskin, eğik el yazısıyla yazılmış bir liste duruyordu. Listede şunlar yazıyordu: kıyafetler, elektronik eşyalar, belgeler. Bu manzara içimde derin bir etki bıraktı. Ağlamama sebep olduğu için değil. Çünkü bazı insanların yas tutmaktan ne kadar çabuk durum değerlendirmesi yapmaya geçtiklerini gösterdi. Marjorie kapının sesiyle döndü. Şaşırmış görünmüyordu. Utanmış da görünmüyordu. Sadece, odadaki tek yetişkinin kendisi olduğuna inandığında her zaman yaptığı gibi çenesini yukarı kaldırdı. “Geri döndün,” dedi. Kapı aralığında durdum, topuklu ayakkabılarım bir elimde sallanıyordu, bedenim gerçekliği hissedemeyecek kadar yorgundu. “Evimde ne yapıyorsunuz?” diye sordum. Sakin Bir Ses ve Pirinç Bir Anahtar Marjorie soruyu görmezden geldi. İki parmağıyla yemek masasına bir kez vurdu ve çok net bir şekilde, “Bu ev artık bizim. Bradley’nin her şeyi de. Gitmen gerekiyor,” dedi. Odayı yavaşça gözlemledim. Fiona çekmeceleri karıştırıyordu. Declan, Bradley’nin seyahat çantalarından birinin fermuarını çekiyordu. Daha küçük bir kuzenim ise çerçevelenmiş fotoğrafları sanki artakalan süs eşyalarıymış gibi taşıyordu. Kimse gözlerini kaçırmadı. Kimse duraksamadı. Sanki az önce veda ettiğimiz adamla birlikte ben de unutulmuş gibiydim. “Sizi kim içeri aldı?” diye sordum. Marjorie çantasından pirinç bir anahtar çıkardı. “Ben onun annesiyim. Her zaman bir annem oldu.” O anahtar, odadaki her şeyden daha sert bir şekilde yere düştü. Bradley, aylar önce ondan anahtarı geri istemişti. Hâlâ bir kopyasını sakladığından şüpheleniyordu, ama başka bir tartışma değil, huzur istiyordu. Şimdi orada duruyordu ve o eski geçidi sanki ona mülkiyet hakkı veriyormuş gibi kullanıyordu.

: Her Şeyi Değiştiren Kelime Fiona, Bradley’nin çalışma masasının çekmecisini hızla açtı. Kağıtlar yer değiştirdi. İçimde bir şey sıkıştı. “Ona dokunma,” dedim. Yüzünde soğuk bir ifadeyle döndü. “Peki şimdi kimsin sen? Bir dul kadın. Hepsi bu.” Bazı sözler yaralar. Bazı sözler açıklığa kavuşturur. Bu söz her şeyi açıklığa kavuşturdu. Güldüm. Engelleyemeden patladı. Yumuşak, utanmış ya da titrek bir kahkaha değildi. Önündeki insanların anlamadıkları bir şeye denk geldiklerini yeni fark etmiş bir kadının kahkahasıydı. Herkes başını çevirdi. Marjorie’nin ifadesi sertleşti. “Aklını mı kaçırdın?” Bir gözümün altını fırçaladım ve nihayet o gün ilk kez onun gözleriyle karşılaştım. “Hayır,” dedim. “Hepiniz Bradley ile ilgili olarak otuz sekiz yıldır yaptığınız aynı hatayı yaptınız. Sessiz olduğu için onu gözden kaçırmanın kolay olduğunu varsaydınız.” Declan bavuldan doğruldu. Bradley’nin baba tarafından kuzeniydi. Sürekli borç para alırdı. Her zaman o hafif kibir ve kolonya karışımını taşırdı. “Vasiyet yok,” dedi. “Zaten kontrol ettik.” “Elbette öyle düşündün,” diye yanıtladım. “Ve elbette bir tane bile bulamadın.” Hastanede Geçirdiğim ve Asla Unutmayacağım Bir Konuşma Onlardan hiçbiri, altı gün önce, hastane ışıklarının sabit parıltısı ve tıbbi ekipmanların hafif uğultusu altında, Bradley’nin bu anı neredeyse kelimesi kelimesine tahmin ettiğini bilmiyordu. “Çiçekler solmadan önce gelirlerse,” diye fısıldamıştı, “önce gülün. Elena gerisini halleder.” O gün çok solgundu. O kadar solgundu ki, derisinin altında kırılgan ve son bir şeyin parladığı izlenimi veriyordu. Monitörler sürekli yanıp sönüyordu. Yağmur, hastane penceresinden ince gümüş çizgiler halinde akıyordu. Son gücüyle elimi sıktı ve talimatlarını ona tekrar etmemi sağladı. Elena’yı ara. Tartışma. Onların hiçbir şey almasına izin verme. Ve önce sen gül. O zamanlar, ilaçların onu biraz abartılı hale getirdiğini düşünmüştüm. Bradley abartılı bir adam değildi. Onu sevmemin sebeplerinden biri de buydu. Ama sonra daha açık bir şekilde, “Avery, aile olarak gelmeyecekler. Koleksiyoncu olarak gelecekler,” dedi. Haklıydı. Bradley Gerçekte Kimdi? Ailesi için Bradley Hale zor bir oğuldu. Kendi halinde, evden ayrılmayı seven bir oğuldu. Yabancılara, en güvenilir şekilde sıradan görünüyordu. Otuzlu yaşlarının ortalarındaydı. Düşünceli gözleri ve sakin bir sesi vardı. Keten gömlekleri, eski kitapları ve düşünmek için yeterince sessiz restoranları tercih ederdi. Marjorie bu sessizliği önemsizlik sandı. Çocukluğunun tamamını sabrı zayıflıkla karıştırarak geçirmişti. Onun dünyası hiyerarşi, ailevi yükümlülükler ve sürekli talepler üzerine kuruluydu. Her zaman yardıma ihtiyacı olan bir kuzen, himaye edilmesi gereken bir teyze vardı. Aile hikayesinin sonunu finanse etmek için başkasına ihtiyaç duyuluyordu. Bradley, yetenekli olduğu için faydalıydı. Faturaları zamanında ödüyordu. Küçük yazıları okuyordu. Sorunları olay çıkarmadan çözüyordu. Sonra benimle tanıştı ve içindeki bir şeyler değişmeye başladı. Sessiz Uzmanlık Üzerine Kurulmuş Bir Kariyer St. Augustine’den yıllar önce, Valencia’da tanıştık. Ben bir çeviri projesi üzerinde çalışıyordum, Bradley ise saygın bir hukuk firması için yasal varlık kurtarma davaları konusunda danışmanlık yapıyordu. Başta öyle tanımlamıştı. Danışmanlık. Güzel bir kelime. Unutulabilir. O işin gerçekte ne anlama geldiğini ancak daha sonra anladım. Bradley’nin evrak izlerini sürme konusunda bir yeteneği vardı; aile mülklerindeki mali yolsuzlukları ortaya çıkaran türden pratik bir beceriydi bu. Sıkıcı evrakları inceleyip içindeki sorunların ana hatlarını anlayabiliyordu. Paravan şirketleri, gizli vakıfları, mirasçı değişikliklerini ve şüpheli miras belgelerini takip edebiliyordu. Bu yeteneği zorlu yollardan geçerek kazandı. Önce avukatlara, sonra bankalara, ardından da aile servetleri akrabaları veya dikkatsiz ortakları tarafından sessizce yağmalanmış özel müşterilere yardımcı oldu. Zamanla, ücretler yerine hisse senedi almaya başladı. Önce bir alacak tahsilat şirketinde sessizce hisse sahibi oldu. Ardından bir tapu analiz şirketinde daha hisse aldı. Bu girişimlerinin çoğunda ikinci adı olan Rowan’ı kullandı. Kısmen gizliliğini korumak için, kısmen de ailesinin paranın farkına vardığında ne yaptığını zaten bildiği için. Kimsenin Beklemediği Zenginlik Onunla evlendiğim zamana kadar Bradley, akrabalarının hayal bile edemeyeceği bir şey başarmıştı. Gerçek bir servet edinmişti. Gösterişli zenginlik değil. Limanda yatlarla gösteriş yapmak değil. Sosyal medya zenginliği değil. Temiz yapılar ve dikkatli planlamanın ardında gizlenen türden bir zenginlik. Vasiyetnamelerde, limited şirketlerde ve ilgi gerektirmeyen hesaplarda tutulan türden. Sabır ve başkalarının şeyleri nasıl sakladığını derinlemesine anlama yeteneğinden kaynaklanan türden. Bir keresinde, St. George Caddesi boyunca, eğrelti otlarıyla kaplı eski balkonların altından yürürken bana şöyle demişti: “Yıllarca açgözlülüğün izini sürersen, ya sen açgözlü olursun ya da özel hayatına düşkün olursun.” Özel dersi tercih etti. Rahat bir hayat yaşadık ama aşırıya kaçmadık. Bir süre kirada oturduk, sonra St. Augustine’deki dairemizi, daha sonra neredeyse hiç fark etmediğim bir vakıf yapısının parçası haline gelen bir holding şirketi aracılığıyla satın aldık. Ona tamamen güveniyordum. Paranın bir ortamı domine etmesinden nefret ederdi. İstediğimiz zaman seyahat ettik. İstediğimiz yerde yemek yedik. Statü değil, kitap biriktirdik. Borçlarını erken ödedi. Koruma projelerine ve burslara sessizce bağışta bulundu. Annesine hiçbir zaman bir sayı söylemedi. Sonunda reddettiği bir aile kalıbı Bu son kısım Marjorie’yi çok sinirlendirdi. Kontrol edemediği her türlü gizemden hoşlanmıyordu. Başlangıçta kızgınlığını endişe gibi gizledi. Akşam yemeklerinde Bradley’nin hâlâ o küçük danışmanlık işini yapıp yapmadığını sorardı. Bir şey olursa diye ailenin haberdar olması gerektiğini söylerdi. Bradley genellikle bu sözleri görmezden gelirdi. Ama bir gece, o daireden ayrıldıktan sonra, kapıyı kilitledi, alnını kapıya dayadı ve sessizce, “Ailem bilgiye değil, erişime bayılıyor,” dedi. O gece sonunda bana en kötü gerçeği anlattı. Yıllar önce, babasının ölümünden sonra Bradley, Marjorie ve Declan’ın, aslında alma yetkileri olmayan kısa vadeli kredileri almak için miras belgelerini kullandıklarını keşfetti. İlk başta dramatik bir şey değildi. Küçük ayarlamalar. Ödünç alınmış imzalar. Aile üyelerinin, yaşayanların onları affetmeye devam edeceğinden emin olarak, hafızalarına dayanarak ödünç verdikleri ifadeler. O zamanlar Bradley, babasının itibarını korumak için sessizce durumu düzeltti. Bir kısmını kendisi örtbas etti. Geri kalanını ise yasal yollarla engelledi. Her zaman sessizce. Bunu zayıflık sandılar. Bu zayıflık değildi. Bu kederdi. Son Plan Ardından hastaneye geldik. Bradley’nin durumu aniden kötüleşti. Önemsiz olduğu düşünülen göğüs ağrısı, acil serviste geçirilen bir geceyi yoğun bakıma dönüştürdü. Bradley gibi adamların yaklaşan bir kargaşanın farkında olduklarında her zaman yaptıkları şeyi yapacak kadar aklı başında kaldı: Hazırlık yaptı. Gayrimenkul avukatı Elena Cruz, ertesi sabah deri bir dosya ve bir noter eşliğinde hastaneye geldi. Kalemin tıklama sesini hâlâ hatırlıyorum. Mavi mührü. Bradley’nin elinin önce bir an titremesini, sonra da sakinleşmesini. O sırada tam olarak anlayamadığım belgeleri imzaladı. Apartman dairesinin ve ilgili tüm varlıkların nihai kontrolünü St. Augustine Harbor Trust’a devretti. Tek yetkili vasi ve hak sahibi olarak atandım. Yatırım hesaplarındaki hak sahiplerini güncelledi. Eski evraklarda kalan tüm eski aile erişim yetkilerini iptal etti. Elena’ya yönelik talimat mektubunu tamamladı. Ve sonra, Bradley Bradley olduğu için, “acil durum dosyası” adını verdiği bir şey oluşturdu. Yorgun bir halde, “Eğer düzgün insanlar gibi davranırlarsa,” dedi, “hiçbir şey fark etmez.” İçinde ne olduğunu sordum. Yorgun, her şeyi bilen bir gülümsemeyle bana baktı. “Yeter.” Oturma Odasına Geri Dönüş Şimdi, Marjorie ile birlikte dairemizde, cenaze çiçeklerinin yanından geçerken, “yeterli” olmanın ne anlama geldiğini nihayet anladım. Telefonum titredi. Elena’dan bir mesaj. Aşağıdayız. Marjorie’ye baktım. Declan’a baktım. Bradley’nin masasının yanında hâlâ oyalanan Fiona’ya baktım. “Şu valizleri yere bıraksanız iyi olur,” dedim. Marjorie keskin, sabırsız bir kahkaha attı. “Ya da ne?” Kapı çalındı. Giriş holünden geri döndüm ve kapıyı açtım. Elena Cruz, omuzları yağmurdan ıslanmış lacivert bir takım elbise içinde orada duruyordu. Yanında ise elinde bir not defteri tutan bina yöneticimiz Luis Ortega vardı. Yanında ise sakin, geniş omuzlu ve bu tür anlaşmazlıkları daha önce görmüş memurların takındığı sabırlı ifadeyi zaten takınmış bir ilçe şerif yardımcısı duruyordu. Elena, kolunun altında siyah bir dosya taşıyordu. “Bayan Hale,” dedi. Her Şeyi Çözüme Kavuşturan Belgeler Marjorie arkamda belirdi. “Bu kim?” Elena omzumun üzerinden bakarak bavulları, açık dolapları ve yemek masasındaki listeyi inceledi. Gözleri Marjorie’ye döndüğünde ise hiçbir duygu belirtisi yoktu. “Elena Cruz,” dedi. “Merhum Bradley Hale ve St. Augustine Liman Vakfı’nın avukatı. Bu konut aktif olarak yasal koruma altındadır.” Havanın değiştiğini hissedebiliyordunuz. Declan geri çekildi. Marjorie çenesini yukarı kaldırdı. “Burası aile mülkü.” Luis elindeki not defterini açtı. “Hayır, hanımefendi. Bu daire Harbor Residential Holdings’e aittir ve altı gün önce St. Augustine Harbor Trust’a devredilmiştir. Oturma hakkı yalnızca Bayan Avery Hale’e aittir.” Marjorie’nin yüz ifadesi gerildi. “Bu imkansız.” Elena klasörden ilk belgeyi çıkardı. “İmkansız değil. Kayıtlara geçti.” Fiona toparlanmaya çalıştı. “Vasiyetname yok. Kontrol ettik.” “Aynen öyle,” diye yanıtladı Elena. “Miras işlemleriyle ilgili çok az şey kaldı. Bu kasıtlıydı.” Ardından gelen sessizlik çarpıcıydı. Bradley, tek bir net cümleyle, onların anlamaya hiç zahmet etmedikleri bir şeyle, yani yapıyla, varsayımlarını altüst etmişti. Gözetim Kayıtları Marjorie o an bana baktı, gerçekten baktı ve ilk defa yüzünde bir belirsizlik belirdi. “Sana ne söyledi?” “Yeter,” dedim. Görevli memur öne çıktı. “Herkesin kendi kişisel eşyalarını tanımlaması ve bu alanı boşaltması gerekecek. Mülkiyet anlaşmazlıkları başka yerlerde olur, bir konuttan eşya çıkarırken değil.” Declan son bir girişimde bulundu. Masayı işaret ederek Bradley’nin kendisine bir iş anlaşması için geri ödeme sözü verdiğini iddia etti. Fiona ise, annesi olarak Marjorie’nin aile belgelerini koruma hakkına sahip olduğunu mırıldandı. Elena klasörü tekrar açtı. “Biri daha dikkatsizce bir şey söylemeden önce, Bradley’nin bir meydan okumayı önceden tahmin ettiğini bilmelisiniz.” Klasörden üç fotoğraf çıkardı. Declan, hastanede kaldığı hafta boyunca Bradley’nin çalışma odasında, bir eli çekmecenin içinde. Fiona, masa lambasının altında açık bir klasör tutuyor. Marjorie ise kapıyı açarken omzunun üzerinden bakıyor. Kimse konuşmadı. Hatta yardımcı şerif bile sessizce etkilenmiş görünüyordu. Elena, “Önceki bir olaydan sonra iç mekana kameralar taktırdı,” dedi. “Bu dosyalar başka bir yerde yedekleniyor.” Tam Bu An İçin Yazılmış Bir Mektup Marjorie’nin ağzı açıldı, sonra kapandı. “Bunu ailesine yapmazdı.” Elena hiç tereddüt etmeden cevap verdi: “Ailesine tam olarak bunu yaptı. Çünkü ailesi ona defalarca aynı şeyleri yapmıştı.” Klasörden son bir şey daha çıkardı. Bradley’nin el yazısıyla yazılmış, ön yüzünde adımın yazılı olduğu, mühürlü bir zarf. Elena, “O gittikten sonra daireye gelirlerse bunu okumanızı istedi,” dedi. Açarken ellerim titriyordu. Avery, eğer bunu annem odadayken okuyorsan, haklıydım ve çiçekler solmadan önce geldi. Önce gül. Yaptım. Bu sefer daha sessizce, ama yeterliydi. Mektubun geri kalanı kısaydı. Bradley, yas tutarken bu çirkinlikle baş başa kalmam için özür diledi. Beni sevdiğini söyledi. Kaybı bir fırsat olarak gören insanlarla pazarlık yapmamamı söyledi. Bir Dolar ve Bir Uyarı Elena, Bradley’nin mirasla ilgili tek bir düzenleme yaptığını açıkladı. Buna göre, adı geçen her akraba bir dolar ve itirazsızlık uyarısı alacaktı. Ayrıca, devam eden herhangi bir müdahale, miras evraklarıyla ilgili daha önceki şüpheli faaliyetlere ilişkin destekleyici kayıtların ilgili hukuk müşavirine verilmesini tetikleyecektir. Fiona yemek sandalyelerimden birine ağır ağır çöktü. Declan kendi kendine mırıldandı. Marjorie, sanki dilin kendisi ona karşı dönmüş gibi Elena’ya baktı. “Bana bir dolar mı bıraktı?” “Evet,” dedi Elena. “Annesi mi?” “Onun kararı.” Marjorie bana döndü ve gözlerinde beliren şey keder değildi. Sessiz olanın titizlikle kayıtlar tuttuğunu fark etmenin şokuydu. Yıllarca Bradley’e, sanki kendi seçimlerinin sonuçlarını göğüslemek için var olmuş gibi davranmıştı. Şimdi ise Bradley’nin son hareketi kibar bir ret oldu. Eşyaların İadesi Polis memuru boğazını temizledi ve herkese sadece kişisel eşyalarını toplamalarını söyledi. Belge yok. Elektronik eşya yok. Kutu yok. Luis, çantalar yeniden açılırken ve Bradley’nin eşyaları parça parça yerine konulurken gözetim altında tuttu. Gömlekler dolaplara geri kondu. Kablolar çekmecelere geri yerleştirildi. İki saat yatak odasındaki şifonyerin üzerindeki düzenleyici tepsiye geri kondu. İşlem neredeyse bir saat sürdü. Girişteki küçük ahşap hatıra kutusuna kimse bakmadı. Ayrılmadan önce Marjorie kapı eşiğinde durdu ve bana döndü. “Bunun seni güvende hissettirdiğini mi düşünüyorsun?” Giriş masasının yanında durdum. “Hayır. Bradley beni güvende tuttu. Bu sadece seni görünür kılıyor.” Başka bir şey söylemeden çıktı. Kapı kapandı. Ve sonunda, daire sessizliğe büründü. Kaydedilen Mesaj Elena hafifçe koluma dokundu. “Bir şey daha var.” Yemek masasında oturuyorduk. Bana küçük bir USB bellek uzattı. “Bradley, her şeyi imzaladıktan sonraki sabah bir mesaj kaydetti. Senin için. Ve bir kısmı da, aile vakfa itiraz ederse diye kayıtlara geçti.” Onu Bradley’nin dizüstü bilgisayarına taktım. Ekranda yüzü belirdi. Solgun ten. Yorgun gözler. Ama şüphesiz onundu. Kameraya gülümsedi. Her zamankinden daha duygusal olduğunu bildiği zamanlarda kullandığı o aynı çarpık gülümseme. “Avery, eğer bunu görüyorsan, öncelikle özür dilerim. İkincisi, eğer sen izlerken ailem dairedeyse, umarım gülmüşsündür.” Tekrar güldüm ve bu ses içimde bir şeyleri alt üst etti. Konuşmasına devam etti. Sadakati teslimiyetle karıştırmakla çok fazla zaman geçirdiğini söyledi. Beni sevmenin ona barışın sadece sabır değil, sınırlar gerektirdiğini öğrettiğini belirtti. Her şeyi bu şekilde düzenlemesinin sebebinin, cüzdanına el uzatmayan tek kişinin öncelikle korunmasını istemesi olduğunu söyledi. Hatırlanmaya Değer Dersler Resmi itirazlar hiç gelmedi. Belki de Marjorie, Bradley’nin, kamuoyu önünde kaybetmeyi göze almadığınız sürece itiraz etmeyeceğiniz türden bir dava oluşturduğunu anlamıştı. Üç hafta içinde miras devirleri tamamlandı. Daire benim mülkiyetimde kaldı. Yatırım hesapları miras işlemleri dışında kapatıldı. O haftalarda onun çalışmaları hakkında, birlikte geçirdiğimiz on yıldan daha fazla şey öğrendim. Bunun sebebi kendini saklaması değildi. Çünkü ben onu hiçbir zaman kontrol ettiği şeylerle ölçmemiştim. İşin ironik yanı da buydu. Bradley’nin varlıklarını isteyen insanlar, Bradley’nin kendisini anlamaya hiç zahmet etmemişlerdi. Bir ay sonra, gün batımında tarihi bölgede yalnız başıma yürüdüm. St. George Caddesi, günün yavaş yavaş batışındaki gibi ışıldıyordu. Eve geldiğimde apartman dairesi sessizdi. Benim sessizliğim. Masaya taze çiçekler koydum. Pencereleri açtım. Florida’nın yumuşak havasının odalara girmesine izin verdim. Hiçbir şey çalınmamıştı. Ailenin tek başına dürüstlüğü garanti ettiği yanılsaması dışında hiçbir şey kaybolmamıştı. Bu yazıyı okuyan ve vasiyetname, miras sözleşmesi veya mirasçı belirleme konusunda tereddüt yaşayan herkes için, lütfen bunu nazik bir davet olarak kabul edin. Nitelikli bir miras planlama avukatıyla görüşün. Hesaplarınızı gözden geçirin. Kayıtlarınızı güncelleyin. Sessiz hazırlık soğukluk değildir. Bu, sevginin en derin biçimlerinden biridir. Ve bazen de geride bıraktığımız insanların huzurunu korumalarına olanak sağlayan şey tam olarak budur.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.