Leyla’nın Saçları

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Müdür, kızımı soran garip adamlar yüzünden beni aradığında okula adeta uçarak gittim; kederin bizden bir şey daha koparmak üzere olduğundan emindim. Aksine, cesurca yapılan bir iyilik, vefat eden eşimin sevgisini hiç beklemediğim bir şekilde o odaya geri getirmişti. Müdür aradığında Leyla’nın mısır gevreği kasesini duruluyordum ve Caner’in anahtarlarının olması gereken boş askıya bakmamaya çalışıyordum. “Pınar?” dedi. Sesi gergindi. “Derhal gelmen gerekiyor.” Elim kaydı. Kase lavaboya çarpıp çatladı. “Leyla iyi mi?” “Güvende,” dedi hızla. Çok hızlı. “Ama altı adam beraber gelip onu adıyla sordular. Sekreterim güvenlik çağırmamız gerektiğini düşündü.” Üç ay önce, başka bir dikkatli erkek sesi bana kocam Caner’in gittiğini söylemişti. “Derhal gelmeniz gerekiyor.” “Kim bu adamlar?” “Caner’in eski fabrikasından olduklarını söylediler. Leyla babasının adını duyunca ofisten ayrılmayı reddetti. Pınar, o güvende ama herkes çok duygusal. Şimdi gelmen lazım.” Telefonu kapattı. Su akarken öylece durup telefonuma baktım. Leyla’nın sırt çantası gitmişti. Caner ölmüştü. Ve korkunun, asla izin beklemediğini öğrenmiştim. “Şimdi gelmen lazım.” Önceki gece, kızımı banyoda o saç yığınının içinde yalın ayak dururken bulmuştum. “Leyla?” Banyonun kapısını bir kez çaldım. “Tatlım, içeri girebilir miyim?” Bir elinde mutfak makası, diğer elinde kurdeleyle bağlanmış bir tutam saçla aynanın karşısında duruyordu. Saçları omuzlarına kadar gelişigüzel kesilmişti, yamuk yumuktu ve çenesi titriyordu. Önce yere, sonra ona baktım. “Leyla… ne yaptın sen?” Sanki bir darbe bekliyormuş gibi omuzlarını kaldırdı. “Kızma ne olur.” “Leyla… ne yaptın sen?” “Kızmadan önce bir yerden başlamaya çok çalışıyorum şu an.” Bu sözüm onu hafifçe nefeslendirdi ama gözleri yine de doldu. “Sınıfımda Melek diye bir kız var,” dedi. “Hastalığı geriledi ama saçları hala düzgün çıkmadı. Bugün fen bilgisinde erkekler ona güldü. Tuvalette ağladı anne. Onu duydum.” Leyla kurdeleli saçı havaya kaldırdı. “Araştırdım. Gerçek saçtan peruk yapılabiliyormuş. Benimki tek başına yetmez ama belki yardımı dokunur.” “Yavrum…” “Korkunç göründüğünü biliyorum.” “Tuvalette ağladı anne. Onu duydum.” “Sanki çit budama makasıyla kavga etmişsin de zor bela kazanmışsın gibi,” dedim. Bir kez güldü, sonra elinin tersiyle yüzünü sildi. “Aptalca mıydı?” Caner’in saçları yastık kılıfına tutam tutam dökülmüştü. Leyla bunu hiç unutmamıştı. Ben de. Odayı geçip makası elinden aldım ve onu kollarıma çektim. “Hayır,” diye fısıldadım. “Hayır tatlım. Baban seninle gurur duyardı. Ben duyuyorum.” Bir süre omzumda ağladı, sonra geri çekildi. “Saçımı düzeltebilir miyiz? Kurtuluş Savaşı kahramanlarına benzemişim.” Leyla bunu hiç unutmamıştı. Bir saat sonra, Terzi Melis’in kuaför salonundaydık. Leyla pelerinle otururken Melis hasarı inceleyip hafifçe iç çekti. Melis’in kocası Lütfü, işin yarısında içeri girdi ve tezgahtaki at kuyruğunu görünce durdu. “Bu ne böyle?” diye sordu. Ben cevap vermeden Leyla, “Sınıfımdaki bir kızın peruğa ihtiyacı var,” dedi. Lütfü ona iyice baktı ve aynadan bana gülümsedi. “Selam Pınar. Bu Caner’in kızı işte, tam ondan beklenecek hareket.” Kızım pelerinin altında biraz daha dikleşti. “Babamı tanıyor muydun?” “Sınıfımdaki bir kızın peruğa ihtiyacı var.” Lütfü başıyla onayladı. “Evet tatlım. Onunla sekiz yıl beraber çalıştım.” Leyla saçlarının küt uçlarına dokundu. “Bu saç kesimini beğenir miydi?” Melis kıkırdadı. “Hiçbir aklı başında adam banyoda kendi kendine saç kesilmesini desteklemez kızım.” “Anne ya!” diye sızlandı Leyla. “Ama,” dedi Melis yumuşayarak, “bunu yapma nedenine bayılırdı.” Lütfü tezgaha yaslanıp Leyla’ya baktı. “Baban insanların tek başına acı çekmesine dayanamazdı. Bu onu deli ederdi.” “Bunu yapma nedenine bayılırdı.” Leyla ellerine baktı. “Melek umursamıyormuş gibi davranmaya çalıştı ama aslında çok üzüldü.” “Tabii ki üzülmüştür bebeğim,” dedim. Melis geç saate kadar kaldı. Kızımın saçını düzeltmekle çocuk perukları için ayrılmış saçları eşleştirmek arasında, ertesi sabaha bir peruk yetiştirmeyi başardı. Okuldan önce Leyla ile peruğu aldık. “Garip mi görünüyorum anne?” “Kendin gibi görünüyorsun,” dedim. “Sadece daha az bakım gerektiriyor.” “Tabii ki üzülmüştür bebeğim.” Bu onu gülümsetti. Sonra kutuyu biraz kaldırdı. “Sence Melek bunu gerçekten takar mı?” “Emin değilim yavrum. Onun için rahatsız edici olabilir. Ama takmasa bile, senin ne kadar cesur ve nazik olduğunu bilecek.” İki saat sonra Müdür Bey aramıştı. Okula vardığımda avuç içlerim direksiyonda terlemişti. Müdür Bey ofisin önündeydi. “Bu nedir?” diye sordum. “Kim bu insanlar?” Bu onu gülümsetti. “Birlikte geldiler Pınar, hepsinin üzerinde fabrika ceketleri vardı ve Leyla’yı adıyla sordular,” dedi. “Sekreterim panikledi. Sonra ben de panikledim.” “Kızım neden onların yanında?” Yüz ifadesi değişti. “Çünkü Caner’in adını söyledikleri an, onlarla kalmak istedi.” Sonra ofis kapısını açtı. İçeride gördüğüm şey beni neredeyse ikiye katlıyordu. “Sekreterim panikledi. Sonra ben de panikledim.” Leyla, iki eliyle ağzını kapatmış pencerenin yanında duruyordu. Melek onun yanında oturuyordu, peruğu takmıştı. Zayıf yüzünde çok güzel duruyordu. Annesi arkasında durmuş, mendiline ağlıyordu. Ve odanın ortasında, müdürün masasında Caner’in eski sarı bareti duruyordu. Adı hala iç kenarında yazılıydı. Leyla altı yaşındayken üzerine yapıştırdığı o simli mor yıldız da hala oradaydı. Melek onun yanında oturuyordu, peruğu takmıştı. Müdür Bey arkamdan kapıyı kapattı. “Pınar, onlar açıklamadan önce bilmen gereken bir şey daha var. Melek’e gülen çocuklar bunu sadece bir kez yapmamışlar. Leyla peruğu getirdikten sonra çocuklardan birini dersten çıkardık. Bir öğretmen, sorular sormamıza yetecek kadar şeye kulak misafiri olmuş.” Annesi Ceyda’nın yüzü sertleşti. “Kızım iki haftadır öğle yemeklerini revirin tuvaletinde yiyormuş.” Melek’e baktım. “Ah tatlım benim.” Leyla’nın beti benzi attı. “Bu kadar uzun süredir olduğunu bilmiyordum.” İş ceketleri ve ağır botlarıyla masanın etrafında altı adam duruyordu; hepsi olduklarından daha az heybetli görünmeye çalışıyorlardı. “Bu kadar uzun süredir olduğunu bilmiyordum.” Lütfü ilk adımı attı. “Pınar.” Elimi göğsüme bastırdım. “Caner’in bareti neden burada?” Yanına başka bir adam geçti. Mahmut, Caner’in eski şefi. Bana bir zarf uzattı. “Kocan bunu dolabında saklardı,” dedi. “Doğru gün gelirse anlayacağımızı söylerdi. Dün Melis, Leyla’nın ne yaptığını Lütfü’ye anlatmış. Lütfü de bize anlattı. Biz de geldik, çünkü aile dediğin böyle yapar.” Bana bir zarf uzattı. Zarfa baktım. Üzerinde Caner’in el yazısıyla ismim yazıyordu. “Pınar için.” Dizlerimin bağı çözüldü. Leyla yaşlı gözlerle bana baktı. “Anne, babamı tanıyorlarmış.” Aynı anda hem güldüm hem ağladım. Mahmut boğazını temizledi. “Kocan her molasında siz kızlarından bahsederdi. Leyla’nın kramponlarını, senin yaban mersinli kreplerini ve bizim karnımız aç olur diye Caner’e her zaman nasıl fazladan sefer tası hazırladığını bilirdik.” “Anne, babamı tanıyorlarmış.” “Aman Allah’ım,” dedim, o anları yeniden yaşayarak. Sonra Mahmut’un bakışları yumuşadı. “Caner hastalandığında, mola odasında kanser masrafları altında ezilen aileler için bir kavanoz başlattı. ‘Ben bunun ne hissettirdiğini biliyorsam, boğulan başka aileler de vardır’ derdi. Adına ‘Devam Et Fonu’ demişti.” Melek’in annesi başını kaldırdı. Mahmut masaya bir çek bıraktı. “Fonun, ait olduğu yeri bulduğunu düşündük.” Mahmut’un bakışları yumuşadı. Melek’in annesi çeke bakakaldı. “Hayır. Bunu kabul edemem.” “Evet, edebilirsiniz,” dedim kimse konuşmadan önce. “Edebilirsiniz. Çünkü eğer Caner o fonu başlattıysa, tam da sizin gibi aileler için başlatmıştır.” Ceyda bana baktı ve daha şiddetli ağlamaya başladı. “Ve eğer bu okul o çocuğun tuvalette saklandığını biliyorduysa,” dedim müdüre dönerek, “o zaman bu hikaye bu odada bitmeyecek.” “Bunu kabul edemem.” Melek, hala güvenemiyormuş gibi şakağındaki peruğa dokundu. Leyla ona gülümsedi. “Farklı olmak, kötü olmak zorunda değil.” İşte o an Leyla, kocamla çalışmış olan adama baktı. “Gerçekten saçımı kestim diye mi buraya geldiniz?” Hikmet gözlerini ovuşturdu. “Hayır ufaklık. Lütfü bize senin ne yaptığını anlattığı an, her birimiz aynı şeyi söylediğimiz için geldik.” Bana, sonra Leyla’ya baktı. “Bu Caner’in kızı işte.” Oda sessizliğe büründü. “Farklı olmak, kötü olmak zorunda değil.” Zarfı iki elimle aldım. “Bunu insanların önünde okuyamam.” “Bana bıraktığını okuyabilirim,” dedi Mahmut. “Sen kendininkini sonra okursun.” Boğazını temizledi ve cebinden bir not çıkardı: “Eğer kızlarım benim nasıl bir adam olmaya çalıştığımı unuturlarsa, onlara yanlarında olarak bunu hatırlatın. Leyla her zaman kalbinin sesini dinleyecektir. Pınar ise iyiymiş gibi davranıp her şeyi tek başına sırtlanacaktır. Elinizden geliyorsa hiçbirinin tek başına kalmasına izin vermeyin.” Ağzımı kapattım.

: “Leyla her zaman kalbinin sesini dinleyecektir.” Melek’in annesi odayı geçip yanıma çöktü. “Ben Ceyda,” dedi usulca. “Ve… teşekkür ederim. Kızına nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum.” Zorlukla yutkundum. “Bizim ailemiz de kanserle savaştı. Leyla babasının başına gelen her şeyi gördü. İnsanlara neye mal olduğunu biliyor.” Ceyda’nın yüzü buruştu. Leyla utancından pembeleşti. “Sadece Melek’in artık öğle yemeklerinde tuvalette saklanmasını istemedim.” Melek ona baktı. “O tuvaletten nefret ediyorum,” dedi. “Biliyorum Melek,” dedi Leyla. “Bizim ailemiz de kanserle savaştı.” Sonra adamlar birbiri ardına konuşmaya başladılar; Caner’in vardiyaları nasıl devraldığını, Leyla’nın çizimlerini dolabında sakladığını, benim yaptığım kekleri işe götürüp kendisi yapmış gibi davrandığını anlattılar. “O adam hayatta kek yapamazdı,” dedim. “Biliyorduk,” dedi Mahmut. “Yalanına saygı duyuyorduk.” Sonra Leyla sordu, “Benden çok bahseder miydi?” Lütfü önce cevap verdi. “Her gün.” “Çok hastalandığında bile mi?” “Özellikle o zaman.” Melek uzanıp Leyla’nın elini tuttu. “O adam hayatta kek yapamazdı.” Cenazeden beri ilk kez, keder kilitli bir oda gibi hissettirmiyordu. Açılan bir kapı gibi hissettiriyordu. Ayağa kalktım ve yüzümü sildim. “Pekala,” dedim. “Leyla’yı bir iyilik maskotuna çevirmeyeceğiz.” Sonra Müdür Bey’e baktım. “Ama bu okul, bir ofiste on dakika ağlayıp yoluna devam etmekten fazlasını yapacak. Melek’in hastalığı gerilemiş olabilir ama yaraları taze. O çocukların ceza alması gerekiyor ve buradaki her çocuğun, onun başına gelenlerin önemli olduğunu öğrenmesi gerekiyor.” Dikleşti. “Aileleri yolda, inceleme bitene kadar çocuklar tüm faaliyetlerden uzaklaştırıldı. Ve daha büyük bir şey başlatacağız.” “O çocukların ceza alması gerekiyor.” Başımı salladım. “Güzel.” Ceyda’ya baktım. “Eğer sizin için de uygunsa, fon Caner’in adıyla kalacak.” Mendilini ağzına bastırıp başıyla onayladı. “Onur duyarım.” Leyla bana bakakaldı. “Babam gibi konuşuyorsun.” Bu söz tam kalbime saplandı. “Babam gibi konuşuyorsun.” Koridorda Caner’in zarfını açtım. “Pınar, Eğer bunu okuyorsan, çocuklardan biri benim için verdiği sözü tutmuş demektir. Seni tanıyorum. Şimdiye kadar çok fazla yük taşıyıp herkese iyi olduğunu söylemişsindir. Ben hastalanmadan çok önce de cesur olan sendin. Eğer Leyla bir gün senin kalbini o güzel şekilde paramparça edecek bir şey yaparsa, korkudan onu tekrar kapatma. İnsanların seni sevmesine izin ver. — Caner” Kağıdı katladım ve göğsüme bastırdım. “Cesur olan sendin.” Okulun dışında hava soğuk ve temizdi. Ceyda, kaldırımın kenarında Melek ile duruyordu; bir eli kızının omuzlarının arasındaydı, sanki teması kaybederse onu yitirecekmiş gibi korkuyordu. Önce ben yanlarına gittim. “Bu akşam yemek bizde,” dedim. Ceyda gözlerini kırpıştırdı. “Ne?” “Bize geliyorsunuz.” Melek’e baktım. “İtiraz istemem. Aç olmadığını söyleyen birini beslemek için her türlü numarayı bilirim. Bu konuda çok ustalaştım.” “Bize geliyorsunuz.” Ceyda’nın gözleri doldu. “Pınar…” “Ciddiyim.” Melek Leyla’ya baktı. “Ben de sizin evde yemek yiyebilir miyim?” Leyla ona küçük bir gülümsedi. “Sadece bir daha tuvalette saklanmazsan.” Melek de gülümsedi. “Sadece sen de artık gözetimsiz kendi saçını kesmeyi bırakırsan.” “Anlaştık.” Ceyda gözyaşları içinde güldü ve dördümüzün içindeki bir şeyler yumuşadı. Melek Leyla’ya baktı. Eve dönüş yolunda Leyla, Caner’in baretini kucağında tutuyordu. “Sence babam bugün ağlar mıydı?” Yeni gözyaşlarımın arasından gülümsedim. “Kesinlikle. Sonra da ağlamadığına dair yalan söylerdi.” Caner eve dönmemişti ama her nasılsa, kızımız sayesinde sevgisi dönmüştü.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

Leyla’nın Saçları

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kanserli Hücrelere Saldırıp Yok Ediyor