Zarfın içinde yalnızca tek bir cümlenin yazılı olduğu bir not vardı:

— Bana yardım edin…

Ve altında bir adres yazıyordu.

Emma’nın içi buz kesti. Bir saniye bile düşünmedi — hemen acil servisleri aradı ve adresi hızla verdi. Sesi titriyordu ama emindi: bu bir tesadüf değildi.

Birkaç dakika içinde polis ve kurtarma ekipleri çoktan oraya doğru yola çıkmıştı.

Dairenin kapısını zorla açmak zorunda kaldılar. İçeride gördükleri şey herkesi susturdu.

Yerde, duvarın hemen yanında yaşlı bir kadın yatıyordu. Bilinci açıktı ama neredeyse hiç hareket edemiyordu. Sırtı yaralanmıştı, yanında düşme izleri görülüyordu. Telefon sadece birkaç metre uzaktaydı — ama onun için ulaşılamaz durumdaydı.

Saatlerce bu şekilde kalmıştı. Ayağa kalkma imkânı olmadan. Yardım çağırma şansı olmadan.

Sahip olduğu tek şey yanında duran küçük bir sehpaydı. Bir kâğıt. Bir kalem. Ve köpeği.

Durakta başıboş bir köpek genç bir kızın üzerine atladı ve daha önce ağzında taşıdığı beyaz bir zarfı ona uzattı: kız zarfı açınca içindekileri görünce büyük bir şoka girdi.

Kadın son gücünü toplayarak kısa bir not yazdı, adresi ekledi ve zarfı köpeğine verdi. Başarabilecek mi bilmiyordu. Anlayıp anlamayacağını da bilmiyordu.

Ama anladı. Sokağa fırladı. Uzun süre aradı. İnsanların yanına gidiyor, gözlerinin içine bakıyor, bekliyordu… ama kimse ona dikkat etmiyordu.

Ta ki Emma’yı bulana kadar. Kurtarma ekipleri zamanında yetişti. Kadını sedyeyle dışarı çıkardılar ve kapının önünden geçirirken kadın başını güçlükle çevirdi. Bakışları köpeğin üzerinde durdu.

Köpek sessizce yaklaştı. Ve o anda kadın ağlamaya başladı. Çünkü anlamıştı — sesi duyulmuştu.

Ve etraftaki herkes sonunda basit bir gerçeği anladı…