Kocamı Damadımla Yakaladım. Yağları Endüstriyel Yapıştırıcıyla Değiştim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocamı Damadımla Yakaladım. Yağları Endüstriyel Yapıştırıcıyla Değiştim. Bir Saat Sonra… İncil dersinden eve erken geldim. Kocam damadımla birlikte yatak odamızdaydı. Onları kapıdan duydum ve duyduğum şey ellerimi o kadar titretirdi ki kilise cüzdanımı düşürdüm. Ahşap zemine çarpma sesi, anahtarlarım, okuma gözlüklerim, komünyondan sonra hep sakladığım nane şekerleri. Hayatımın parçaları parçalanmış gibi koridora dağıldı. Ben Evelyn Marie Parker. 62 yaşındayım. 38 yıldır evliyim ve asla hayatımın parçalarını kendi koridorumun zemininden toplamak zorunda kalacağımı düşünmemiştim. Ama ben oradaydım, diz çökmüş sürünüyor, düşeni toplamaya çalışıyordum, o kapının öbür tarafında, dünyam henüz anlayamadığım şekilde yıkılıyordu. Biraz geri gitmeme izin ver.

: O sabah da diğer perşembeler gibi başladı. Sabah 5:30’da uyandım. Artık çalar saate ihtiyacım yok. Vücudum biliyor. ve Raymond’a kahvesini onun sevdiği şekilde yaptım. Emekli olduğunda ordu taburu verdiği mavi kupaya iki şeker, krema damlası. Hala uyurken alnından öptüm, 38 yıldır yaptığım gibi, ve sabahımı gezdim. Pazar yemeği için tatlı patates turtamı yapmak için ihtiyacım olan her şeyi aldım. Çiftçi pazarından iyi yer elmaları, gerçek vanilya özü, o taklit karışıklık değil. Her şeyi planlamıştım. Nicole ve Brandon kiliseden sonra geleceklerdi, ve ben Raymond’ın en sevdiği yemeği yapacaktım, boğulmuş domuz pirzolası, makarna ve üç çeşit peynirli peynir, domuz pastırmalı yeşil fasulye ve kilisedeki insanların her zaman benden yemek istediği mısır ekmeğim. İncil dersi için saat 2’de ayrıldığımda Honda Accord’um garaj yolunda sessiz oturuyordu. Raymond’ın kamyonu da oradaydı. Arkadaşı Marcus ile balığa gittiğini söylemişti, ama sanırım bu planlar değişmişti. Biraz dinlenmesinin güzel olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum. Son zamanlarda bahçede çok sıkı çalışıyordu, istediğim yeni bahçe yatağını inşa ediyordu. İncil çalışması o Perşembe Rahibe Margaret’in evindeydi. Ruth’un kitabını çalışıyorduk. Oh, şimdi bunun ironisi. Sen gidersen ben giderim biz okuruz Senin halkın benim halkım olacak. Bütün bu sadakat ve bağlılık sözleri. Rahibe Margaret’in oturma odasında oturmuş limonlu kekini yiyorum, sadakat ve bağlılık hakkında tartışıyorum, kendi kocam evdeyken bu kelimelerin onun için ne kadar küçük olduğunu kanıtlıyordum. Papaz Thompson erken çıkmak zorunda kaldı, midesinin rahatsız olduğunu söyledi. Her zamanki 4:00 yerine 3:15 gibi bitirdik. Kız kardeşlerimle vedalaştım, arabama atladım ve eve doğru yola çıktım. Garaj yoluna girdiğimde bir şeylerin yanlış olduğunu anlamalıydım. Raymond’ın kamyonu hala oradaydı, ama sokağın aşağısında park edilmiş başka bir araç daha vardı. Brandon’ın gri Silverado’su, ön penceremizden doğrudan görüş alanının dışında. O zamanlar, bunun hakkında pek düşünmemiştim. Brandon her zaman Raymond’dan bir şeyler hakkında tavsiye almak için gelirdi. Pops her zaman ne yapacağını bilir, 8 yıl önce kızımı yenen o büyüleyici gülümsemesiyle derdi. Ön kapı içeriden kilitliydi. Bu benim ikinci ipucum olmalıydı. Raymond gün içinde asla ön kapıyı kilitlemezdi. Bunun onu kapana kısılmış hissettirdiğini söyledi. Vietnam’dan arta kalan ve hakkında hiç bahsetmeyi sevmediği bir şey. Ama az önce anahtarımı kullandım, Nicole’ün 5 yıl önce Anneler Günü için verdiği küçük çapraz anahtarlığı olan anahtarlığı. Onun yerine mutfak kapısından girdim. Ev Raymond’ın kolonyası gibi kokuyordu. Polo siyah, ona doğum günü için aldığım, ama her zamankinden daha güçlü kokuyordu, sanki daha yeni giymişti. Ve bunun altında başka bir şey daha vardı. Tam olarak çıkaramadığım bir şey. Tam olarak yanlış değil ama farklı. Hava bir şekilde yüklü hissetti, fırtına öncesi basınç düşmüş gibi. Çantamı mutfak tezgahına Brandon’ın ceketinin sandalyelerden birinin üzerine sarıldığı yerin yanına koydum. Ceketi düzgün ve dikkatli katlandı, çamaşırları yıkarken Raymond’ın kıyafetlerini katladığım gibi. O ceket beni rahatsız etmemeliydi, ama etti. Yukarıdan gelen müzik sesi duydum. Yüksek sesle değil ama yeterince açık. R ve B. Raymond’ın gençliğimizde benim için çaldığı yumuşak, yavaş müzik. Ellerinde artrit olmadığı ve yağmur yağdığında dizlerim ağrımadığı zamanlarda. Luther Vandros. Burada ve şimdi. Bu bizim şarkımızdı. Ve sonra kahkahayı duydum. Komik bir şey olduğunda vereceğin türden bir kahkaha değil. Samimi, özel bir kahkaha, Perşembe öğleden sonra yatak odamda olmaması gereken bir kahkaha. Merdivenlerin dibinde saatlerce durdum ama muhtemelen sadece bir ya da iki dakika sürdü. Elim tırabzanda, Raymond’ın geçen bahar yenilediği, mükemmel olması için 2 hafta boyunca her akşam çalıştım çünkü orijinal ahşap tahılını sevdiğimi biliyordu. Ayaklarım kımıldamıyordu. Beynim bir açıklama bulmaya çalışıyordu, mantıklı bir açıklama. Belki Brandon, Raymond’a mobilyaları taşımada yardım ediyordu. Belki de Raymond’ın telefonundan komik bir şey izliyorlardı. Belki, belki, belki. Ama sonra Raymond’ın sesini alçak ve yumuşak duydum. 4’e kadar kimse evde olmaz. Zamanımız var. Ve Brandon’ın tepkisi. Emin misin? Evet. Evelyn’in bu şekilde öğrenmesini istemiyorum. Nasıl öğreniyorsun? İşte o zaman çantamı düşürdüm. — (👇👇👇)

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.