Doktor başını salladı. “Hemen.”

Koridor boyunca yürürken bacaklarım titriyordu. Kalbim parçalanmıştı. Beni yoğun bakım ünitesine götürdüler. Camın arkasında küçük bir bebek yatıyordu. Tüp ve cihazlarla çevriliydi. Ama… kulağının altında küçük kırmızı bir iz vardı.

Benim bebeğimdi.

Camın önünde çöktüm. Ellerimi cama koydum. “Buradayım,” diye fısıldadım. “Anne burada.”

Arkamdan ayak sesleri geldi. Murat’tı. Yüzü bembeyazdı. Bana yaklaşmaya çalıştı. “Dinle beni,” dedi.

Arkamı döndüm. Gözlerimdeki öfke onu durdurdu. “Sen ne yaptığını biliyor musun?” dedim.

“Seni korumaya çalıştım,” dedi.

“Hayır,” dedim. “Beni kandırdın.”

Sessizlik oldu.

“Bana güvenmedin,” diye devam ettim. “Benim çocuğum için savaşmama izin vermedin.”

Murat’ın gözleri doldu. Ama bu artık hiçbir şeyi değiştirmiyordu.

O gün hastanede kaldım. Saatlerce camın önünden ayrılmadım. Günler geçti. Bebeğim güçlendi. Nihayet onu kucağıma alabildiğim gün… hayatımın en gerçek anıydı.

Diğer bebek… yani Murat’ın eski sevgilisinin kızı… annesine verildi.

Olanlar araştırıldı. Hastane yönetimi devreye girdi. Büyük bir skandal patladı.

Ama benim için mesele skandal değildi.

Mesele güvendiğim insanın… beni en büyük korkumla baş başa bırakmasıydı.

Bir süre sonra Murat’la yollarımızı ayırdım.

Çünkü bir anne olarak öğrendiğim en önemli şey şuydu:

Gerçek, ne kadar acı olursa olsun… yalandan her zaman daha güvenlidir.

Ve o küçük kırmızı iz…

Bana her zaman şunu hatırlattı:

Bir anne, çocuğunu her durumda tanır.