4 YAŞINDA BİR KIZ ÇOCUĞU EVLAT EDİNDİK

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Karım Leyla ile yıllarca çocuk sahibi olmayı denedik. Başarısız olunca, evlat edinme fikrini o ortaya attı. Bu fikir ikimize de çok doğru gelmişti. Aylarca süren bekleyişin ardından Ada ile tanıştık; henüz bebekken koruyucu aile sistemine girmiş, pırıl pırıl gözleri olan 4 yaşında bir kız çocuğuydu. Eve geldiği ilk günden itibaren bize sımsıkı sarıldı; henüz işlemler resmileşmeden bile bize “Anne” ve “Baba” demeye başladı.

: Ancak onu eve getirmemizden tam bir ay sonra, işten eve geldiğimde Ada koşarak yanıma geldi ve minik kollarıyla bacaklarıma dolandı. Sesi titriyordu. “Gitmek istemiyorum,” dedi. Şaşkınlıkla önünde diz çöktüm. “Nereye gitmek tatlım?” Dudakları titredi, gözleri doldu. “Bir daha gitmek istemiyorum. Seninle ve annemle kalmak istiyorum.” İçimi buz gibi bir ürperti kapladı. Saçlarını okşayarak, “Böyle bir şey olmayacak,” diye söz verdim. Ama o sırada koridorda Leyla belirdi; yüzü bembeyazdı ve bakışları okunmaz bir haldeydi. “Konuşmamız lazım,” dedi soğuk bir sesle. Ada’yı, her şeyin yolunda olduğuna dair söz vererek odasına gönderdim. Burnunu çekerek gitti ama minik kalbinin korkuyla çarptığını hissedebiliyordum. Odasının kapısı kapanır kapanmaz Leyla bana döndü, çenesi kaskatı kesilmişti. “Onu geri vermeliyiz.” Kulaklarıma inanamadım. “Ne?” diye kekeledim. Bana asıl sebebini açıkladığında, dehşet içinde bir adım geri çekildim. Leyla’nın gözlerinde daha önce hiç görmediğim, nefretle karışık bir korku vardı. Elinde, Ada’nın sosyal hizmetlerden gelen o kalın, şeffaf dosyası duruyordu. Dosyanın arasından eski, kenarları kıvrılmış bir fotoğraf karesi çıkardı ve mutfak masasının üzerine adeta bir zehirli sarmaşık bırakıyormuş gibi fırlattı. “Bu fotoğrafa bak,” dedi sesi titreyerek. “Gerçekten bak.” Masaya yaklaştım. Fotoğrafta yirmili yaşlarının başında, bir hastane yatağında kucağında yeni doğmuş bir bebekle gülümseyen genç bir kadın vardı. Kadının yüzü tanıdık gelmiyordu ama arkasında duran, elini kadının omzuna koymuş olan adama baktığımda kanımın çekildiğini hissettim. Bu adam Gökhan’dı. Leyla’nın on beş yıl önce hayatını kabusa çeviren, ailesini dağıtan ve hapse girmeden hemen önce her şeyimizi elimizden alan o karanlık adam.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.