Kocam Hakan ile tam üç yıldır bebek sahibi olmaya çalışıyorduk. Zorlu tedaviler ve bekleyişlerin ardından sonunda o büyük mucize gerçekleşti. Hakan her gün karnımı öpüyor, bebek odasını büyük bir heyecanla birlikte hazırlıyorduk. Artık 35 haftalık hamileydim. Sırt ağrılarım artmış, bacaklarım şişmişti ve uykusuzluktan yorgun düşmüştüm. Bir akşam Hakan, “Hayatım, bu akşam arkadaşlarla evde önemli bir maçı izleyeceğiz, sessiz olacak söz veriyorum. Bebek doğunca zaten buna pek vaktim olmayacak,” dedi. İtiraz edecek enerjim bile yoktu, kabul edip hemen uyumaya gittim. Ancak gece saat 02:17’de omzumdan hafifçe sarsılarak uyandım! Hakan ciddi bir ifadeyle bana döndü. Odada biraz telaşlı bir şekilde dolaşırken, “BEBEK ile ilgili bir konu hakkında konuşmamız gerekiyor…” dedi. Kalbim hızlı atmaya başladı. “Ne hakkında konuşuyorsun?” diyebildim merakla. Bana o güne kadar hiç görmediğim kadar dikkatli ve endişeli bir bakış attı. “Artık bunu daha fazla erteleyemem. GERÇEĞİ BİLMEK İSTİYORUM…” dedi. Ve ardından söyledikleri beni düşündürdü. O gece konuştuklarımızdan sonra, ertesi sabah durumu daha iyi değerlendirmek için konuşma fırsatı aradım. “Bu bebeğin durumu hakkında emin olmam gerekiyor,” dedi sakin bir şekilde. Sesi ciddi ama nazikti, odadaki hava bir anlık sessizleşmiş gibi hissettik. “Tamam,” diyebildim sadece, sesim hafif titrek ama kontrollüydü. Karnımdaki bebeğim sanki ortamı hissetmiş gibi hafifçe hareket etti.