Düğün gecesi sarayın ağır kapıları kapandığında Anna dehşet içindeydi. Geleneksel bir gece bekleyen yaşlı Şeyh, odaya girdiğinde Anna gözyaşları içinde zamana ihtiyacı olduğunu haykırdı. Ancak beklenmedik bir şey oldu; Şeyh uzun bir sessizliğin ardından tek bir kelime etmeden yatağa uzandı. Anna gece boyunca pencere kenarında korku ve suçluluk içinde bekledi. Şafak vakti geldiğinde, odadaki düzensiz nefes sesleri genç kızı gerçekle yüzleştirdi.

Şeyh, o gece yatağında fenalaşmıştı. Anna hemen yardım çağırmasına rağmen yaşlı adam sabahın ilk ışıklarıyla hayatını kaybetti. Saray büyük bir kaosa sürüklendi; doktorlar, korumalar ve akrabalar odaya doluştu. Ancak asıl şok, Şeyh’in vasiyetinin açıklanmasıyla yaşandı. Şeyh, vefatından sadece birkaç gün önce vasiyetini değiştirmiş ve yasal eşi olan Anna’yı devasa servetinin en büyük mirasçısı ilan etmişti.

Şeyh’in ailesi ve medya, Anna’yı “fırsatçı” ve “servet avcısı” olarak yaftalayarak ona savaş açtı. Yıllarca süren mahkemeler boyunca genç kız, hiç kimsenin bilmediği o geceyi, korkusunu ve Şeyh’in ona asla el sürmediği gerçeğini kalbinde taşıdı. Hukuk mücadelesini kazanan Anna, mirasın büyük kısmını ailesinin bağlarını eski haline getirmek için kullandı. Marakeş’teki sarayı ise kendi rızası dışında evlendirilen kadınlar için bir sığınağa dönüştürdü.

Anna’nın hikayesi bugün hala tartışılsa da o, servetin içinde değil huzurun peşinde yaşamayı seçti. Yıllar sonra yazdığı bir yazıda, “Ben sadece ailemi kurtarmak isteyen korkmuş bir kızdım,” diyerek sessizliğini bozdu. Onun hayatı bir servetle değil, o karanlık geceden sonra sergilediği karakter ve yardıma muhtaç kadınlara açtığı kapılarla tanımlandı. Anna, kendisine biçilen kurban rolünü reddederek kendi kaderini yeniden yazdı.