Ailem yok. Arabam yok.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ailem yok. Arabam yok. Ama bu motosikletli adam beni dört yıldır haftada üç kez diyalize götürüyor. Adı Murat. 58 yaşında. Kahvesini sade içer. Tarihi romanlar okur. Sabah seanslarımda yanımda olabilmek için hastanede gece vardiyasında temizlik görevlisi olarak çalışır. Bir kez bile aksatmadı. Tatilde değil. Kötü havada değil. Kar fırtınasında, merkez neredeyse kapanmışken bile Murat oradaydı. Ailem ikinci aydan sonra gelmeyi bıraktı. Kızım iki kez geldi. Sonra çocukların etkinlikleri vardı. Sonra yol uzak geldi. En sonunda da açıklama yapmak için aramayı bıraktı. Oğlum bir kez geldi. Yirmi dakika telefona bakarak oturdu. Seansım bitmeden gitti. O günden sonra onu bir daha görmedim. Eski eşim doğum günümde çiçek gönderdi. Eve varmadan çiçekler solmuştu. Ama Murat gelmeye devam etti. İlk başta anlamadım. Başka birini bekliyor sandım. Benim için orada olduğunu fark edince deli olduğunu düşündüm. Üçüncü haftadan sonra sordum: “Niye buradasın?” “Arkadaşlık etmek için.” “Seni tanımıyorum.” “Henüz.” Bu dört yıl önceydi. Şimdi onun kahve siparişini, sevdiği yazarları, iki yetişkin çocuğunun adını biliyorum. Dul olduğunu biliyorum. Gazi olduğunu biliyorum. Acının peşini bırakmaması için üç farklı yerde gönüllü çalıştığını biliyorum. Ama hâlâ neden beni seçtiğini bilmiyorum. Diyaliz merkezinde otuz kadar düzenli hasta var. Bazılarının ailesi geliyor, çoğunun gelmiyor. Her seansta saatlerce yalnız oturan, televizyona bakan ya da uyuyan insanlar var. Murat herhangi birini seçebilirdi. Ama beni seçti. Bazen kahvaltı getiriyor. Abartılı değil: bir kek, bir simit. Böbrek kısıtlamalarıma uygun şeyler. Ben istemeden diyetimi araştırmış. Kitap getiriyor, okuyamayacak kadar yorgun olduğumda yüksek sesle okuyor. Bir iskambil destesi getirdi, bana cin rummi öğretti. Muhtemelen beş yüz oyun oynadık. Altmış üç farkla önde. Geçen yıl tedaviye kötü tepki verdiğimde, tansiyonum düştüğünde, hemşireler çalışırken elimi tutan Murat’tı. Acil durum kişim kızım. Telefona bakmadı. Ama Murat oradaydı. Hemşireler onun kardeşim olduğunu sanıyor. Artık düzeltmiyorum. Geçen hafta diyalize başlamamın dördüncü yılıydı. Dört yıl iğneler, makineler, kanın tüplerden geçişini izlemek. Dört yıl böbreklerin yavaş yavaş iflas etmesi. Dört yıl nakil listesine girip giremeyeceğimi merak etmek. Murat bir kart getirdi. Kart seven biri değildir ama yine de getirdi. İçinde şöyle yazıyordu: “Dört yıllık bir mücadele. Buna tanıklık etmek benim için onurdu.” Ona neden yaptığını sordum. Neden haftada on iki saatini, dört yıl önce tanımadığı biriyle bir klinikte geçiriyor? “Artık gelmek zorunda değilsin,” dedim. “İyiyim.” Murat uzun süre bana baktı. Sonra beklemediğim bir şey söyledi. Hikâyesi beni sarstı. Çünkü Murat sıradan biri değildi. Aslında o bir… Murat uzun süre bana baktı. Bakışı, insanın üzerine örtülen battaniye gibi hem ağırdı hem de sıcak. Sonra eliyle kartı düzeltir gibi yaptı, ama aslında parmakları titriyordu. “İyi değilsin,” dedi yumuşakça. “İyi olmaya çalışıyorsun.” “Çalışmakla olmuyor işte,” dedim. Sesim, iğnelerin metal tınısı gibi ince çıktı. “Bazen… bir makineye bağlı yaşamak, yaşamak gibi gelmiyor.” Murat başını salladı. “Bunu biliyorum.” Bir anlık sessizlik oldu. Yanımızda bir makine “bip”ledi, bir hemşire su verdi, bir hasta kumandayı düşürdü. Hayat, her zamanki gibi, başkalarının acısını görmezden gelerek akmaya devam etti. Murat ise ilk defa acele etmiyordu. Sanki dört yıldır sakladığı bir taşı nihayet yere bırakmaya hazırlanıyordu. “Ben sıradan biri değilim,” dedi. “Sen de sıradan biri değilsin. Ama bunun benimle ilgisi… başka.” Gülümsemeye çalıştım. “Beni korkutuyorsun.” “Korkma,” dedi ve gözlerimde bir şey aradı. “Sana borçlu değilim. Sen de bana borçlu değilsin. Bu, borçla ilgili değil. Bu, yarım kalan bir sözle ilgili.” “Ne sözü?” Murat, cebinden eski, yıpranmış bir anahtarlık çıkardı. Üzerinde paslanmış küçük bir plaka vardı; üstünde silik harflerle bir isim: Asuman. Anahtarlığın demiri o kadar eskimişti ki, sanki her gün avuç içinde taşınmıştı. “Eşim,” dedi. Sanki kelimeyi söylemek bile boğazını kesiyordu. “Asuman… dört yıl değil, yedi yıl diyalize girdi. Nakil listesinde bekledi. Beklerken insanın içindeki umut, bıçak gibi inceliyor. Bazen yemin ederim, umut da böbrek gibi bir organ; bir süre sonra iflas ediyor.” Ben bir şey demedim. Murat’ın yüzüne baktım. Dört yıldır onun kahvesinin sade oluşuna, tarih romanlarına, ağırbaşlı şakalarına, yol boyunca sustuğumuz anlara alışmıştım. Ama ilk defa, gözlerinin arkasında bir yıkım gördüm; düzenli, sessiz, yıllarca taşınmış bir yıkım. “Bir gün,” diye devam etti, “nakil çıktı dediler. Geceydi. Kar yağıyordu. Hastanenin koridorlarında koşan ayak sesleri, telefonların titremesi… Her şey bir mucize gibi geldi. Onu yatırdılar, hazırladılar. Ben kapıda bekledim. Sonra bir doktor çıktı. ‘Böbrek uygun değil,’ dedi. ‘Son anda sorun çıktı.’ Gözümün önünde dünya, sanki fişi çekilmiş bir televizyon gibi karardı.” Yutkundu. “Asuman o gün bir şey demedi. Sadece bana baktı. Sonra elimi tuttu. ‘Benden sonra birinin elini bırakma,’ dedi. ‘Biri burada yalnız kalmasın.’ Ben o an, ne demek istediğini anlamadım. Bir ay sonra… Asuman gitti.” Sanki odadaki oksijen azaldı. Ben nefes aldığımı hatırlamak zorunda kaldım..

: Murat anahtarlığı avucunda kapattı. “Ben o sözü tuttum,” dedi. “Önce bir kişiye, sonra bir kişiye daha… ama hep bir bahane buldum. ‘Bugün gidemem, yarın giderim.’ ‘Bu hafta yoğunum.’ Sonra bir gün hastanenin bahçesinde seni gördüm.” “Beni mi?” “Evet,” dedi. “İlk geldiğin gündü. Elinde bir dosya, yüzünde ‘Ben buraya ait değilim’ ifadesi. İnsanların çoğu ilk gün ağlar. Sen ağlamadın. Çeneni kilitledin. Sanki ağlarsan dağılacağından korkuyordun.” Boğazım düğümlendi. “Ben… o gün annem yanımdaydı. Sonra gelmedi.” Murat başını eğdi. “Ben de bunu gördüm. İkinci ayda tek başına kalışını gördüm. İnsan yalnız kalınca küçülür. Beden değil… ses. Kimse seni duymayınca, kendi sesin bile yabancı gelir. Asuman’ın dediği buydu. İşte o gün… ben seçmedim seni, Meral. Sen beni seçtin. Senin o susuşun.” “Peki temizlik işi?” dedim. “Geceleri burada çalışman… Bu kadarını neden yaptın?” Murat derin bir nefes aldı. “Çünkü gündüz başka bir yerde çalışıyordum. Benim asıl işim… başka.” Kalbim hızlandı. “Ne iş?” Murat gözlerini kaçırdı, sonra sanki yüzleşmeyi seçer gibi tekrar bana baktı. “Ben nakil koordinatörüydüm,” dedi. “Eskiden. Yıllarca. Organ bağışı ağında çalıştım. Eşimi kaybedince… dayanamadım. İnsanlara ‘sabredin’ demek kolay; sabreden siz olmayınca. İşten ayrıldım. Sonra geri dönmek istedim ama… masanın arkasına oturacak gücüm yoktu. Buraya, hastanenin içine… farklı bir yerden girmem gerekiyordu. O yüzden temizlik işine girdim. Çünkü burada kalmak istedim. Çünkü burası benim cezam da, sözüm de.” Şaşkınlıktan kelimelerim birbirine dolaştı. “Demek… sen… yıllarca bu sistemin içindeydin.” “Evet,” dedi. “Ve biliyorum, kimlerin listede kaybolduğunu. Kimlerin kağıt üzerinde ‘uygun değil’ diye bir kenara atıldığını. Kimlerin dosyasının üstüne, kimsenin okumadığı küçük notlar yazıldığını. Biliyorum çünkü ben de o notları yazanlardan biriydim. Şimdi telafi etmeye çalışıyorum.” “Benim dosyamda da mı…?” Murat başını iki yana salladı. “Hayır. Senin dosyan tertemiz. Ama senin çevren… dağılmış. Sana refakat edecek kimse yok diye bir sürü formalite tıkanır. ‘Acil durum kişisi’ telefonu açmıyor diye bile insanlar listede geriye itilir. Bu adil değil.” İçimde bir öfke kabardı. “Benim kızım…” Murat elini hafifçe kaldırdı. “Onu suçlama. İnsanlar korkunca kaçar. Ama sistemin kaçma hakkı yok.” “Peki bütün bunları bana şimdi niye söylüyorsun?” dedim. “Dört yıl sonra.” Murat, kartın kenarını parmağıyla sıvazladı. “Çünkü artık saklayamayacağım bir şey var.” Sanki tüm makineler aynı anda sustu. “Ne var?” Murat, nefesini tuttu. “Bir ay önce testlerim çıktı,” dedi. “Ben uyumlu donörüm.” Dizlerimin bağı çözüldü. “Ne…?” “Yaşım 58,” dedi. “Gazi geçmişim var, doğru. Ama değerlerim uygun. Doktorlarla konuştum. Donör olmak istiyorum.” “Hayır,” dedim anında. “Hayır. Bunu yapamazsın. Ben… bunu isteyemem.” “İstemiyorsun zaten,” dedi. “O yüzden söylemedim. Bunu bir pazarlık gibi yapmanı istemedim. Sana ‘benim için yaşa’ demek istemedim. Sen zaten yaşıyorsun. Sadece… daha az acıyla yaşa istiyorum.” Gözlerimden yaşlar aktı. Ben ağlamayan kadın, o gün diyaliz koltuğunda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Murat, elimi tuttu. Parmakları sertti; yıllarca çalışmış, direksiyon tutmuş, bir sürü şeyi taşımış bir el. Ama o sertliğin içinde garip bir merhamet vardı. “Bu doğru değil,” dedim. “Böyle şeyler… film gibi.” “Hayat film değil,” dedi. “Hayat bazen acımasız bir kayıt cihazı. Ama bazen… birinin ‘buradayım’ demesiyle değişiyor.” Hemşire yanımıza geldi, tansiyonumu kontrol etti. “İyi misin?” dedi. “Ağlıyorsun.” “İyiyim,” dedim. “Sadece… ilk defa biri bana bir şey veriyor.” O gün seans bittikten sonra Murat beni eve götürdü. Yolda konuşmadık. İstanbul’un gri kış ışığı camdan içeri vuruyordu; sanki şehir bile sessizleşmişti. Eve gelince kapıda durdu, anahtarını çıkarmadı. “Düşün,” dedi. “Hayır dersen de gelmeye devam edeceğim. Bu, böbrekle ilgili değil sadece.” Günlerce uyuyamadım. Geceleri makinenin sesi hâlâ kulağımdaydı; ama artık bir de Murat’ın cümlesi vardı: “Uyumlu donörüm.” Kendimi suçlu hissettim. Minnettarlıkla boğuldum. Korktum. Çünkü birinin sizin için bu kadarını yapması, insanın kendini değerli hissetmesinden çok, değeri taşıyamayacak kadar kırılgan hissettiriyor. Sonra bir sabah, diyalize giderken Murat yine kapının önündeydi. Kahvesi sade, yüzü her zamanki gibi sakindi. Ama gözlerinin altı uykusuzluktan morarmıştı. “Beni zor durumda bırakıyorsun,” dedim. “Ben kimseyi zorlamam,” dedi. “Sadece kapıyı açık tutarım.” O gün, nakil ekibiyle görüştük. Prosedürler, testler, etik kurul… Kağıtlar, imzalar, riskler… Hepsi bir duvar gibiydi. Ama Murat, duvarı yumruklamıyordu; duvara sabırla bir kapı açıyordu. Onu izledikçe anladım: Murat, başkalarına yardım etmeyi bir kahramanlık gibi değil, bir görev gibi görüyordu. Bunu kendini yüceltmek için değil, kendini hayatta tutmak için yapıyordu. Aylar sonra, bir gece telefonum çaldı. Numara hastaneydi. “Hazır mısınız?” dediler. “Yarın sabah ameliyat.” Titredim. İlk defa, korkumun içinde bir ışık vardı. Murat’ı aradım. Telefonu ilk çalmada açtı. “Zaten uyanıktım,” dedi. “Geliyorum.” Sabah hastaneye girdiğimizde kar yağıyordu. Dört yıl önceki kar fırtınası gibi. Sanki şehir, Murat’ın yarım kalan hikâyesini aynı sahneyle kapatmak istiyordu. Koridorlar soğuktu ama insanlar telaşlıydı; bu telaş, bu kez bir iptal haberi değil, bir başlangıç taşıyordu. Ameliyathanenin kapısında durduk. Murat beyaz önlüğün altında titremiyordu; sadece derin bir nefes aldı. “Asuman’a söz verdim,” dedi. “Ama bu sefer söz, birini kaybetmemek üzerine.” Elimi yüzüme götürdüm, gözyaşlarımı sildim. “Ben de sana bir söz vereceğim,” dedim. “Bundan sonra kimseyi yalnız bırakmayacağım. Eğer bu ameliyattan çıkarsam… Murat, ben de senin gibi yapacağım.” Gülümsedi. “Çıkacaksın,” dedi. “Çünkü artık yalnız değilsin.” Ameliyattan sonra gözlerimi açtığımda, ilk gördüğüm şey tavan değildi. Yanımda, sandalyede uyuyakalmış bir hemşire vardı; onun arkasında camın öte yanında Murat’ın silueti. Yüzü solgundu, ama gözleri açıktı. Benim gözümü açtığımı fark edince ayağa kalktı, camdan elini kaldırdı. Ben de aynı şekilde elimi kaldırdım. Konuşamadık. Konuşmaya gerek yoktu. Haftalar geçti. Vücudum yeni böbreğe alışırken, ben de “yeniden”e alıştım. Yürümek, nefes almak, sabah kalkıp iğne günü değil, sıradan bir gün planlamak… Bunlar bana mucize gibi geliyordu. Bir gün taburcu olurken, Murat beni kapıda bekledi. Yine motosikletiyle. “Arabam yok,” dedim gülerek, “ama senin motosikletin var.” Murat kaskını uzattı. “Ailem yok,” dedin bir zamanlar, diye hatırlattı. “Ama aile bazen kanla değil, yolda kurulur.” O an, hastanenin kapısından çıkarken kar hâlâ ince ince yağıyordu. Ben kaskı takarken, kalbimde bir boşluk değil, bir yerleşme hissettim. Murat’ın kartındaki cümle aklıma geldi: “Buna tanıklık etmek benim için onurdu.” Ben de cebimden küçük bir not çıkardım; gece yarısı yazmıştım. Murat’a uzattım. Notta şunu yazıyordu: “Dört yıl yalnızlık. Dört yıl korku. Ve bir adam… hiç tanımadığı birine ‘henüz’ dedi. Murat, artık biliyorum: Bazı insanlar hayatımıza böbrek getirmez sadece. Nefes getirir. Hoş geldin aileme.” Murat notu okudu, başını çevirdi; gözleri doluydu. Kaskının altında gülümsedi. “Hadi,” dedi. “Eve gidelim.” Ve ben ilk defa, “ev” kelimesinin bir adres değil, bir insan olabileceğini anladım.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.