Büyükbabamın cenazesinde, tanımadığım biri bana bir not verdi – onu okuyunca güldüm çünkü büyükbabam bizi kandırmıştı. »

DOLAR

Alış: 44.95

Satış: 45.13

EURO

Alış: 52.60

Satış: 52.81

GBP

Alış: 60.60

Satış: 61.05

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 29.04.2026 124 Görüntüleme

Büyükbabamın cenazesinde, tanımadığım biri bana bir not verdi – onu okuyunca güldüm çünkü büyükbabam bizi kandırmıştı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Büyükbabasının cenazesinde, 18 yaşındaki Dahlia, ailesinin acınası 1 dolarlık miras yüzünden öfkelenmesiyle kendini yalnız hisseder. Ancak bir yabancı ona gizli bir not verdiğinde, Dahlia sadece kendisinin çözebileceği bir gizemin içine çekilir. Mezar başında durdum, ellerim çok küçük gelen siyah elbisemin ceplerinde kenetlenmişti, rahibin monoton sesinin rüzgarın hışırtısıyla karışmasını dinliyordum. Bu hayatımın en üzücü günüydü, ama ailedeki diğer herkes dedemin yasını tutmaktan çok birbirlerine öfkeyle bakmakla meşgul gibiydi. Ekim ayının soğuk havasında, şurup gibi yoğun bir şekilde, onların acılarını hissedebiliyordum. Tanesi bir dolar. Büyükbabam vasiyetinde bize sadece bunu bırakmıştı ve çok öfkeliydiler. Ama ben? Kızgın değildim. Sadece… içim boştu. Büyükbabamın gitmemesi gerekiyordu. Beni, ne sorunlu ne de kimsenin dikkat etmediği fazlalık çocuk olarak değil, olduğum gibi gören tek kişi oydu . Başka kimse umursamazken o beni hayatına aldı. Tabutunun üzerindeki çiçeklere baktım. Ona kırmızı bir gül getirmiştim ve diğer herkesin tabuta koyduğu beyaz papatyaların arasında göze çarpıyordu. “Bir dolar,” diye tısladı Nancy teyze arkamdan. “Lanet olası bir dolar! O adam zengindi, biz de bunu mu aldık?” Vic amca acı bir kahkaha attı. “Öyle mi? Yemin ederim bunu bilerek yaptı, şu kindar ihtiyar.” “Tipik babam,” diye mırıldandı annem, kollarını sıkıca göğsünde kavuşturarak. “Her zaman favorileri olurdu ve Dahlia da onun küçük göz bebeğiydi. Eminim bilmediğimiz bir şey elde etmiştir.” Nancy Teyze’nin gözleri cam gibi keskin bir şekilde bana dikildi. “Sana ne bıraktı Dahlia? Bir şey? Sanki hiçbir şey almamışsın gibi davranma.” Donakaldım. “Ben de sizin gibiyim.” Annemin parmakları omzumu sıkıca kavradı. “Emin misin?” diye sordu alçak sesle. “Hep onunla birlikteydin. Belki sana bir şeyler söylemiştir… İyice düşün Dahlia. Sana verdiği her şeyi ailenle paylaşmak zorundasın.” Büyükbabamın kayıp hazinelerle ilgili anlattığı komik hikâyeleri ve her zaman ceket cebinde taşıdığı karamelli şekerlemeler aklıma bir anda geldi. Bazen bana göz kırpar ve “Bir gün, evlat, sana bir hazine bırakacağım. Gerçek bir hazine!” derdi . Ama bu sadece bir oyundu, aramızdaki bir şakaydı. Başımı salladım ve bakışlarımı tekrar tabuta çevirdim. “Büyükbabam bana sevgisini, hikayelerini ve gerçek evimden daha çok ev gibi hissettiren bir yeri verdi. Bunlar paradan daha değerliydi ve bunları geri almamın imkanı yok—” “Kimsenin umurunda değil bunlar!” diye çıkıştı annem. “Düşün kızım! Bütün parasına ne oldu?” Omuz silktim. Sorusunun cevabını gerçekten bilmiyordum ve umurumda da değildi. Büyükbabam gitmişti. O benim sırdaşımdı, güvenli limanımdı, arkadaşımdı. Dünyadaki en önemli insanı kaybetmiştim, ama onların tek derdi onun ölümüne bir bedel biçmekti. “Bir şeyler biliyor,” diye mırıldandı Vic, benim duyabileceğim kadar yüksek sesle. Sesleri birbirine dolanarak, suçlayıcı ve entrikacı bir hal aldı; sanki yeterince uğraşsalar benden sırlar koparabilirlerdi. Ama benim onlara daha fazla para kazandıracak hiçbir sırrım yoktu. Servet bulamayacaklarını anladıkları an, mezardan yüzlerini çevirip öfkeyle uzaklaştılar. Yürürken birbirlerine akbabalar gibi saldırarak didişmelerini hâlâ duyabiliyorum. Midemi bulandırdı. “Sen Dahlia olmalısın.” Yukarı baktığımda, belki 60’lı yaşlarında, nazik bakışlı ve omzuna asılı yıpranmış bir deri çantası olan bir kadın gördüm. Gülümsemesi yumuşak ve gizemliydi, sanki geri kalanımızın bilmediği bir şey biliyormuş gibiydi. “Büyükbabanızın arkadaşıydım,” dedi, sanki birlikte suç ortağıymışız gibi öne eğilerek. “Bunu size vermemi istedi.” Ben cevap veremeden, elime katlanmış bir kağıt tutuşturdu ve fısıldadı: “Kimseye, özellikle de ailene, gösterme.” Varlığı gerçeküstü, neredeyse rüya gibiydi ve ben bir şey söyleyemeden, yas tutan kalabalığın arasında kayboldu. Notu açarken kalbim göğsümde gümbür gümbür atıyordu. 111 numaralı dolap — Güney Tren İstasyonu. Bir an donakaldım, kelimeler gözümün önünde bulanıklaştı. Sonra aklıma geldi: Büyükbabamın “hazinesi”. Boğazımdan uygunsuz ve çılgın bir kahkaha yükseldi, ama kendimi tutamadım. Sonuçta şaka yapmıyordu…

: O gece yatakta uzanmış tavana bakıyordum. Not, bir sır gibi yastığımın altına saklanmıştı. Büyükbabamın sesi zihnimde yankılanıyordu, neşeli ama emin bir şekilde: “111 numaralı dolap… İçinde hazine var evlat!” Göğsüme bir ağırlık çöktü, kederle umut arasında bir şeydi bu. Ya bu sadece boş bir arayış değilse? Ya dedem gerçekten de kimsenin ulaşamayacağı bir yere sakladığı bir şey bırakmışsa? Bu düşünce zihnimde dönüp durdu, artık dayanamaz hale geldim. O dolabın içinde ne olduğunu bilmem gerekiyordu. Ertesi sabah bir taksi çağırdım. Uyandıktan sonra yaptığım ilk şey buydu. Mutfağın önünden sessizce geçerken, annemin telefonda dedenin vasiyeti hakkında mırıldandığını duyabiliyordum; muhtemelen dinleyecek herkesten sempati veya para koparmaya çalışıyordu. Çenemi sıktım ve kapıdan dışarı süzüldüm, soğuk sabah havası tenime tokat gibi çarptı. Güney Tren İstasyonuna giden yolculuk hayatımın en uzun 20 dakikası gibi geldi. Taksi dar sokaklardan, grafitiyle kaplı duvarların ve yeni açılmaya başlayan boş kahve dükkanlarının yanından geçerken dizim sinirsel bir enerjiyle titriyordu. Şoför dikiz aynasından bana baktı ama tek kelime etmedi. Sonunda istasyona vardığımızda, arabadan indim ve ondan beni beklemesini rica ettim. Tren istasyonuna girerken notu sıkıca tutuyordum. İstasyon dizel ve bayat patlamış mısır kokuyordu. Her yöne doğru insanlar koşuşturuyordu; işe gidip gelenler, yolcular, gidecek yerleri olan yabancılar. Girişte tereddüt ettim, birden kendimi küçük ve yabancı hissettim. Ama sonra dedemin sesi zihnimde yankılandı, sakin ve güven vericiydi: “Gerçek bir hazinesin, evlat.” Derin bir nefes aldım ve dolaplara doğru yöneldim, kalbimin gümbür gümbür attığını duyabiliyordum. Duvar boyunca sıralanmış metal kutular, her biri birbirinin aynı görünüyordu: gri, ezik ve hafif paslı. Gözlerim rakamları taradı ve sonunda 111 numarasını buldum. Cebime uzanıp katlanmış notu çıkardım. Anahtar arkasına bantlanmıştı. Titreyen parmaklarımla bandı söktüm ve kilide soktum. Bir anlığına kilit takıldı ve panikledim. Ama sonra -klik! Kilit döndü ve kapı açıldı. İçeride bir spor çantası vardı. Eski, solmuş ve ağırdı. Çantayı çıkarıp fermuarını açarken ellerim titriyordu. Çanta nakit parayla doluydu. Hem de destelerce! Nefesim kesildi, aklım başımdan gitti. Gerçek olamazdı, değil mi? Elimle uzanıp bir deste çıkardım ve yeni basılmış yüz dolarlık banknotları karıştırmaya başladım. İçinde en az 150.000 dolar olmalıydı. Çantanın içine dedemin özensiz el yazısıyla yazılmış başka bir not daha sıkıştırılmıştı: Sevgili torunum, biriktirdiğim her şey artık senin. Al ve özgürce yaşa, yavrum. Ailenin geri kalanı senin değerini görmeyebilir, ama ben her zaman sana inandım. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu ve boğazımda bir düğüm oluşurken notu göğsüme bastırdım. Bu sadece para değildi. Bu özgürlüktü, bir çıkış yoluydu. Büyükbabam bu aileden kaçmaya ne kadar çok ihtiyacım olduğunu her zaman biliyordu. Ve şimdi, bana tam olarak ihtiyacım olanı verdi ve bu süreçte herkesi de kandırdı! Sabahın erken saatlerinde güneş bulutların arasından yavaş yavaş kendini göstermeye başlamış, her yeri yumuşak, altın sarısı bir ışıkla aydınlatıyordu. Yıllar sonra ilk kez kendimi… hafif hissettim. Taksiyle dönüş yolculuğunda pencereden dışarı baktım, şehrin canlanışını izledim. Artık seçeneklerim vardı. Boğucu aile yemekleri yoktu artık, görmezden gelinmek ya da ikinci planda kalmak yoktu, ailenin günah keçisi olmak yoktu. Ayrılabilirim. Yeni bir şey inşa edebilirim. Bu düşünce beni hem korkuttu hem de heyecanlandırdı, ama dedemin sesi zihnimin bir köşesinde yankılanıyordu: “Özgür yaşa, evlat.” Taksi evimin önüne yanaştığında kararımı verdim. Kalmayacaktım. Bir dakika bile daha kalmayacaktım! İçeri girmeye bile zahmet etmedim. Telefonumu çıkardım, herhangi bir yere bilet aldım ve şoföre doğrudan havaalanına gitmesini söyledim. Kucağımda spor çantası, cebimde dedemin notuyla, günlerdir ilk defa gülümsedim. Özgürdüm. Ve hayatımda ilk defa bunun ne anlama geldiğini tam olarak biliyordum.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.